ูกส่งกลับมาแล้วพูดออกมา “ไม่ทราบว่าพี่น้องมีชื่อว่าอะไร”“ชื่อของฉัน? อย่างแกไม่คู่ควรที่จะรู้หรอก”ฉินเฉาสวมโค้ตกลับแล้วพูดออกไป“เรียกคนมาเพิ่ม”หวังซื่อรุ่ยขมวดคิ้ว ท่าทางโมโห เขาพูด จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง“สหายทุกท่าน วันนี้ลอสท์บาร์แห่งนี้มีเรื่อง ขอให้ทุกคนกลับไปก่อน สำหรับค่าเหล้าวันนี้ ฉัน หวังซื่อรุ่ยขอเป็นคนเลี้ยงเอง!”แขกคนอื่นเห็นว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ ทั้งยังได้กินเหล้าฟรี ดังนั้นจึงจากไปโดยไม่ได้ไม่พอใจอะไร ไม่นาน ที่แห่งนี้ก็ปลอดคนแม้กระทั่งเพื่อนที่มาด้วยกันกับหานปิง ก็พากันจากไปไม่เหลือตอนนี้ นอกจากฉินเฉา หยางลี่ เสี่ยวจิง เพื่อนอีกคนของเธอ และหานปิงแล้วก็ไม่เหลือใครอีก“เจ้าพวกขี้ขลาด…..”หานปิงพูดออกมาอย่างดูถูก“หานปิง วางใจเถอะ ที่นี่มีคุณลุงที่รักของฉันอยู่ พวกเราไม่เป็นไรแน่ๆ”หยางลี่มีใบหน้าผ่อนคลาย เหมือนกับว่าการต่อสู้ที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวอะไรกับเธอหลังจากเสี่ยวจิงเห็นฉินเฉาจัดการมีดสั้นเหล่านั้น ในใจก็ให้ผ่อนคลายไม่แปลกที่เขาจะเป็นหัวหน้าของเล่ยจื่อ ร้ายกาจจริงๆ“ฉันชื่นชมความกล้าของนายจริงๆ”หวังซื่อรุ่ยนั่งลงบนเก้าอี้ที่ลูกน้องเอามาให้ พร้อมกับมองมาที่ฉินเฉากับพวก จากนั้นก็พูดว่า “ต่อหน้าพวกเราสมาคมต้าฉิน ยังกล้าทำตัวโอหังอย่างนี้ได้”“หึหึ ไม่ใช่ว่าแกบอกว่าไม่เกี่ยวกับสมาคมต้าฉินหรือไง?”“ขอโทษด้วย โกหกน่ะ”หวังซื่อรุ่ยเขย่าขา แล้วพูด “นายจะต้องเป็นหัวหน้าแก๊งไหนสัก
