แก๊งแน่ๆ ฉันที่เป็นคนของสมาคมต้าฉินกลับใช้อะไรไม่ได้ ไม่คิดว่ามันจะไม่เป็นการเอาเปรียบกันหน่อยเหรอ?”“หึหึ… ดูเหมือนสมาคมต้าฉินจะมีพวกชอบเอาเปรียบคนเหมือนกันสินะ”ฉินเฉายืนเอามือล้วงกระเป๋า พูดขึ้นว่า “ในสมาคมอย่างนั้น ไม่คิดว่าจะมีคนอย่างแกอยู่ด้วย”“นี่เจ้าหนู เรื่องของสมาคมต้าฉินเรา ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย”หวังซื่อรุ่ยยิ้มเยาะ “วันนี้นายทำร้ายน้องชายฉัน ถ้าวันนี้ไม่หักขานาย แล้วหลังจากนี้ฉัน หวังซื่อรุ่ยจะเดินในเส้นทางนี้ได้ยังไง! ถ้าจะโทษก็โทษที่แกมาตอแยกับคนที่ไม่ควรตอแยแล้วกัน!”“บอส คนของตำหนักไป๋หู่พาลูกน้องหลายคนมาที่นี่!”ลูกน้องของเขาพูดจบ ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก ชายหลายคนที่มีริบบิ้นสีขาวหลายคนพลันพุ่งเข้ามาที่ลานเต้นรำแห่งนี้ คนทั้งหลายเหล่านี้ ทุกคนล้วนแต่มีริบบิ้นสีขาวพันแขน ในมือของพวกเขายังถือหน้าไม้ขนาดเล็กอีกด้วยหน้าไม้นี้ ฉินเฉาเห็นมาหลายครั้งแล้วในสถานีรถไฟใต้ดินของเมืองซู่หนาน หรือว่าชานเมืองเล็กๆ มีชาวทิเบตทำหน้าไม้อย่างนี้มาขายอยู่บ่อยๆแม้ว่าจะเป็นของทำมือ แต่ลูกดอกที่ปล่อยออกจากหน้าไม้นี้สามารถฆ่าคนได้เหมือนกันดูท่าคนของตำหนักไป๋หู่จะเป็นพวกใช้หน้าไม้ตำหนักชิงหลงใช้มีดบินยิ่งกว่านั้น ตำหนักจูเชว่และเฮยอู่ ฉินเฉาไม่รู้ว่าเป็นยังไงคนของตำหนักไป๋หู่นี้ หลังจากเข้ามาก็พลันล้อมฉินเฉากับพวกไว้ทุกคนย่อตัวลง พร้อมกับเล็งหน้าไม้มาภายใต้ลูกดอกที่เล็งมา ทำให้เสี่ยวจิงกับพวก
