ที่ราบสูงม่อเป่ยคือแดนกันดารเหน็บหนาวอย่างแท้จริง ชาวปศุสัตว์ทั่วไปมักมีเสื้อผ้าติดกายเพียงชุดเดียว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นหนังสัตว์ โดยเฉพาะหนังแกะ ต่อให้จงหยวนจะย่างเข้าคิมหันต์อบอ้าว พวกเขาก็ยังต้องสวมเสื้อคลุมหนังแกะหนาเตอะเช่นนี้
สาเหตุมิใช่เพียงลมหนาวบาดกระดูก ทว่าคือความยากไร้ สภาพแวดล้อมโหดร้ายทารุณ ดินแดนที่ไม่อาจเพาะปลูกธัญพืชใด ย่อมแร้นแค้นถึงขีดสุด บีบให้ผู้คนทำได้เพียงล่าสัตว์ จับมาฝึกให้เชื่อง และต้อนเลี้ยงประทังชีวิต
ในสายตาชาวต้าฉี นอกด่านกำแพงเมืองจีนขึ้นไปล้วนเป็นแดนเถื่อน ยิ่งลึกขึ้นเหนือไปนับพันลี้ ยิ่งมิใช่ที่ซุกหัวนอนของมนุษย์ ยิ่งห่างไกล ทรัพยากรยิ่งขัดสน ความแร้นแค้นยิ่งหยั่งรากลึก
จงหยวนยึดวิถีบุรุษไถนาสตรีทอผ้า ทว่า ณ ดินแดนแห่งนี้ การทอผ้าคือศาสตร์ชั้นสูงที่ชนชั้นล่างไม่อาจเอื้อม พวกเขาไร้ทั้งเครื่องมือและวัตถุดิบ อาภรณ์ป่านหรือผ้าฝ้ายนับเป็นของฟุ่มเฟือย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเครื่องเรือนอย่างกระทะเหล็ก
ภายในอาณาเขตต้าฉี ตลาดร้านรวงตั้งตระหง่านทุกหย่อมหญ้า ต่อให้เป็นชนบทห่างไกลก็ยังมีตลาดย่อม สิ่งใดผลิตเองไม่ได้ย่อมหาซื้อได้ การค้าขายแลกเปลี่ยนลื่นไหล ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ทว่าทุ่งหญ้าม่อเป่
