“ชี่ตันเตรียมผนึกกำลังเทียนหยวนบุกเหยียบราชสำนักต๋าต้าน วิกฤตจ่อคอหอย แต่ข่านและรัชทายาทกลับเมินเฉย… พวกเจ้ามีแผนรับมือหรือไม่”
ปาถูถ่ายทอดบทสนทนาระหว่างตนกับจ้าวหนิงให้เหล่าคนสนิทฟังคร่าวๆ ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม เอ่ยเข้าประเด็นทันที
สิ้นคำปาถู บรรยากาศพลันหนักอึ้ง ผู้ที่เชื่อถ้อยคำนี้ต่างหน้าถอดสี สบถด่าเผ่าเทียนหยวนและชี่ตันว่าเดรัจฉาน ส่วนผู้ที่กึ่งเชื่อกึ่งกังขา ล้วนสงวนท่าทีเงียบงัน
ผู้ที่อวดฉลาดลอบประเมินสถานการณ์… ต้าฉีเพียงต้องการบดขยี้เทียนหยวนเพื่อล้างแค้นคดีสายลับเซียวเยี่ยน จึงคิดหลอกใช้ต๋าต้านเป็นทัพหน้า ส่วนปาถูเองก็อาศัยจังหวะนี้ซ่องสุมกำลัง
ทว่าในฐานะข้ารับใช้คนสนิท พวกมันย่อมต้องยืนหยัดเคียงข้างปาถู ผลประโยชน์ของผู้เป็นนาย… ย่อมหมายถึงความผาสุกของพวกมันเช่นกัน
“เรื่องด่วนที่สุดคือต้องทำให้ข่านประจักษ์ว่าสงครามกำลังจะปะทุ หากไร้ราชโองการเคลื่อนพล พวกเราย่อมขยับเขยื้อนไม่ได้” ชนชั้นสูงชราท่าทางสุขุมผู้หนึ่งเอ่ยทำลายความเงียบ
“ทำอย่างไรข่านถึงจะเชื่อ” ปาถูสวนกลับทันควัน
“โบราณว่าฟังความข้างเดียวมักมืดบอด ที่ข่านทรงกังขา เพราะนั่นเป็นเพียงคำพูดลอยๆ ของแม่ทัพจ้าว” ชายชราลูบเ
