ธอไปโดยพลันฉินเฉามองไปข้างหน้าอย่างช้าๆในใจกลางนั้น มีชายหลายคนในชุดสีดำ กำลังร้องขายสัตว์ป่า“ทุกคนมาดูมาซื้อเร็ว สัตว์เลี้ยงพวกนี้ คุณไม่สามารถหาซื้อได้ในตลาด!”ฉินเฉามองดู คนคนนี้มีของจริงๆในกรงมีลูกแมวลายทางขาวดำ บนนั้นมีป้ายเขียนไว้ว่าเสือเบงกอล ฉินเฉามองดู นี่คงไม่ใช่ลูกแมวจรจัดย้อมสีหรอกใช่มั้ย?ลูกแมวย้อมสีก็สามารถเอามาขายว่าเป็นเสือได้ด้วย?ในอีกหลายๆ กรง ก็มีกิ้งก่ายักษ์ งูหลาม ตัวลิ่น…..ดูเหมือนว่าคนพวกนี้ แต่ละปีคงจะตระเวนจับสัตว์ป่าตามภูเขา!สัตว์ป่าบางตัวสามารถขายให้กับทางโรงแรม บางตัวสามารถขายในตลาด บางตัวขายเป็นสัตว์เลี้ยง คนบางคนในปัจจุบันมีความชอบแบบนี้ ชอบเลี้ยงสัตว์ใหญ่ โดยไม่สนว่ามันจะเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้ายหรือไม่ยังไงก็ตาม คนพวกนี้ก็เหมือนกับไม่ใช่คนที่ชื่นชอบสัตว์ป่าร่างกายดูแล้วก็เหมือนกับชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ซื้อไป บางทีวันหนึ่งอาจถูกมันทำร้ายเอาก็ได้นี่ไม่ใช่เล่นเกมจับสัตว์เลี้ยงในเน็ต!“แม่ ดูนั่นเร็ว จิ้งจอกน้อยน่ารักล่ะ!”ในตอนนี้เอง เสียงของเด็กผู้หญิงก็ดึงดูดความสนใจของฉินเฉาตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงใส่เสื้อแจ็กเกตสีขาว สวมกางเกงยีนสีดำรัดรูปพร้อมกับรองเท้าหนังคู่งามหน้าของเธอแดงเพราะความหนาว ชี้ไปที่กรงนั้นด้วยท่าทางตื่นเต้น ขณะที่พูดกับแม่ของเธอ“หย่าหนาน ดูดีๆ สิ ตัวนั้นสกปรกจะตาย เอากลับบ้านไม่ได้หรอก”หญิงสาวที่ดูดีคนหนึ่งยิ้มให้ลูกสาวของเธอ“ไม่ หนูจะเอา…”สาวน้อ
