วกมันแม้แต่น้อย
กระทืบจนเลือดกำเดากระฉูด อัดจนกระอักหมอบราบ เพียงเท่านี้นางก็ปราศจากแมลงวันตามตอแย
ช่างเรียบง่ายและเด็ดขาดยิ่ง
ศึกสะสางกับจ้าวหนิงครานี้ ย่อมหลีกหนีมิพ้น
นางจึงปรากฏกาย
ประจวบเหมาะเห็นจ้าวหนิงว่างเว้นภารกิจ นอนเอนกายไขว่ห้างชมจันทร์ ท่าทางผ่อนคลายไร้กังวล หยางเจียนีเห็นแล้วอารมณ์เบิกบานขึ้นถนัดตา
เพื่อตอกย้ำว่าจ้าวหนิงกำลังเสพสุนทรีย์ยามค่ำคืน มิได้หมกมุ่นกับแผนทหารใด นางจึงจงใจก้าวมายืนค้ำหัว ยืดคอชะโงกสำรวจสีหน้าและแววตาของเขา
ส่วนกิริยานี้จะดูทื่อมะลื่อ พิลึกพิลั่น หรือเบาปัญญาเพียงใด หยางเจียนีหาได้ใส่ใจไม่
เมื่อจ้าวหนิงผุดลุกขึ้นนั่ง หยางเจียนีที่ยืนค้ำดาบม่อเตายาววาเศษก็เอ่ยเสียงเรียบ “มาสู้กันสักตั้ง”
ถอยจนสุดขอบเหว ย่อมไร้ทางถอย ทนจนถึงขีดสุด ย่อมไม่ต้องทนอีกต่อไป จ้าวหนิงพลันบังเกิดโทสะประทุ ในเมื่อสตรีตรงหน้ากระหายศึกจนตัวสั่น เขาก็พร้อมจะสนอง
ติดเพียงหากพ่ายแพ้คงเสียหน้าจนหมดสง่าราศี อีกฝ่ายรั้งตำแหน่งรองผู้บัญชาการค่ายอี่จื้อ เป็นถึงรองขุนพลใต้สังกัด หากแม่ทัพปราชัย ภายภาคหน้าคงยากจะเชิดหน้าชูตาชี้นิ้วสั่งการผู้ใด
ทว่าครั้นจะเอ่ยปากขอให้นางรั้งระดับพลังลงมา จ้
