ขณะเดียวกัน จ้าวหนิงลอบพึงพอใจกับพลังรบของค่ายอี่จื้อที่สำแดงออกมา
ต้าฉีว่างเว้นศึกสงครามมาเนิ่นนาน หากไม่นับศึกปราบหนานเจาที่ล่วงล้ำชายแดนเมื่อยี่สิบปีก่อน แผ่นดินก็แทบไร้สมรภูมิเลือด กองทหารรักษาพระองค์ส่วนกลางจมปลักกับความสุขสบาย ภายนอกดูน่าเกรงขาม ทว่าแก่นแท้กลับเน่าเฟะเสื่อมถอยจนมิอาจพึ่งพา
มีเพียงกองทัพรักษาชายแดนทั้งสี่ทิศที่ยังคงเขี้ยวเล็บอันคมกริบไว้ได้อย่างสมบูรณ์
ตะวันคล้อยต่ำ จ้าวหนิงสั่งค่ายอี่จื้อตั้งค่ายพักแรม ณ จุดนั้น แม้รังโจรม้าจะมีสิ่งปลูกสร้างครบครัน ทว่าเขากลับสั่งห้ามไพร่พลเหยียบย่างเข้าไปตั้งค่ายด้านในเด็ดขาด ต่อให้เพียงชั่วข้ามคืนก็ไม่อนุญาต
นี่มิใช่กฎเหล็กข้อบังคับ ทว่าจ้าวหนิงต้องการขีดเส้นแบ่งระหว่างทัพเยี่ยนเหมินกับเดนมนุษย์ให้ชัดเจน ผนวกกับความทระนงเกียรติของทหารชายแดน หากไร้เหตุสุดวิสัย พวกเขาย่อมมิยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วค้างอ้างแรมในรังโจร
หยางเจียนีสวาปามเสร็จสิ้น… สวาปามจนหมดเกลี้ยงไร้ร่องรอย ห่อผ้าตุงๆ ที่จ้าวหนิงโยนให้บรรจุเสบียงของเขาถึงครึ่งหนึ่ง ทว่ายามนี้นางกวาดเรียบวุธ ไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเนื้อหรือเศษแป้ง
นางกระดกถุงน้ำหนังวัวจนหยดสุดท้ายก่อนเรอออกมาอย่างอิ
