าพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ทำไม มีอะไรที่ให้ย่าฟังไม่ได้หรือไง!”“ย่าคะ…”เหลียวชาชาทำสีหน้า พร้อมรีบพูดกับย่าของเขาราวกับได้รับความอยุติธรรมว่า “ฉินเฉาบอกว่าไม่อยากให้หนูอยู่ฉลองปีใหม่ด้วย…”“แบบนั้นจะได้ยังไง!”ย่ารีบถลึงตาใส่หลานชายทันที “เสี่ยวโชว แกห้ามรังแกชาชานะ!”“นี่!” ป้าใหญ่รีบเข้ามาเสริม “เสี่ยวโชว เจ้าเด็กคนนี้จริง ๆ เลยรังแกผู้อื่นอยู่ได้ ชาชาออกจะเป็นเด็กดี!”เธอน่ะเหรอเด็กดี! ฉินเฉาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น˺าตา ถ้าเหลียวชาชาเป็นเด็กดี ตัวเขาฉินเฉาคงจะเป็นเยาวชนตัวอย่างของชาติแล้ว!“เจ้าหนู แกไม่คิดจะหยุดใช่มั้ย!”แม่เข้ามาบิดหูเขาอย่างดุร้าย “ดูแลชาชาให้ดี ไม่อย่างนั้น เกี๊ยวปีใหม่แกก็จะไม่ได้กิน!”“เสี่ยวมิน เธอพูดช่วยลุงหน่อยสิ!”ฉินเฉาไม่มีวิธีจัดการ ได้แต่ร้องหาหลานสาวสุดรักให้ช่วย“ฮิฮิ ลุง!” ใครจะรู้ เสี่ยวมิน สาวน้อยคนนี้กลับส่ายผมที่รวบเป็นสองช่อ หัวเราะออกมา พร้อมกับโชว์กำไลหยกสีเขียวสดใสบนข้อมือตัวเองขึ้น แล้วพูดว่า “ป้าเล็กออกจะดี ถึงกลับให้ของขวัญหนู ดูสิ สวยมาก ๆ เลย!”“แค่ของถูก ๆ น่ะ แต่เสี่ยวมินใส่แล้วดูน่ารักจริง ๆ ”เหลียวชาชาพูดด้วยรอยยิ้มฉินเฉารีบผลักหัวเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า“ไม่แพงของเธอน่ะมันเท่าไหร่…”“สามแสนเอง หยกแท้เลยนะ…”เหลียวชาชาใช้เสียงที่ได้ยินเพียงสองคนแอบตอบเขา“เชี่ย…”ฉินเฉาร้องเชี่ยในใจ ราคาของขวัญของเธอ ครอบครัวฉันทั้งตระกูลก็ไม่มีปัญญาจ่าย“ฮิฮิ ขอบคุณป้าเ
