นพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น” ฝ่าเซียงพูด “เป็นฉันที่ทำผิดธรรมเนียมก่อน ทำให้พวกเขาทำงานไม่ได้ ถ้าจะโทษ ก็โทษฉันเถอะพวกเขาต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ไม่ใช่เรื่องง่าย”“ใช่ ใช่แล้ว!” ตัวหัวหน้ากอดขาฝ่าเซียงร้องออกมา“หัวแกสิ!” ฉินเฉาถลึงตาใส่ “นี่ไม่ใช่ข้ออ้างให้พวกแกทำร้ายคนได้!”“ฉินเฉา” ฝ่าเซียงเรียกเขา “ถ้านายทำอะไรพวกเขา แล้วจะต่างอะไรจากการทำกับฉัน?”“เอิ่ม นี่…”ฉินเฉาเกาหัว “แต่ว่าพวกเขาทำไม่ถูก”“ฉันเป็นคนที่ทำไม่ถูกก่อน”“เชี่ย นี่ฉันกำลังช่วยนายอยู่นะ!”จากนั้น ฉินเฉาก็ระบายความโกรธใส่ตัวหัวหน้า “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”“ไสหัวไป ไปให้ไกล ๆ ตาฉัน!”ตัวหัวหน้าตัวสั่น รีบนำกลุ่มคนงานหนีไปฉินเฉาเดินเข้าไป พร้อมกับกอดฝ่าเซียงไว้“โอ้ ฝ่าเซียง นายคงไม่รู้ ว่าฉันนับถือนายมาก”“อ่า?” ฝ่าเซียงลูบผมที่ขึ้นบนหัวของเขา แล้วอดถามออกมาไม่ได้“ฉินเฉา เรื่องที่ฉันห้ามนายกับศิษย์น้องในอดีตจนแทบจะฆ่านายไปนายไม่แค้นฉันเหรอ”“นี่ เรื่องนี้ฉันลืมไปแล้ว” ฉินเฉาตบไหล่ฝ่าเซียงป้าบ ๆ “ดูนายสิฉันก็คิดว่านายจะบวชเป็นหลวงจีนจนตาย แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วนายจะมาอยู่ด้วยกันกับไป๋เจี่ยวเจียว ที่เป็นสัตว์… สัตว์อสูร!”ที่จริงแล้ว ฉินเฉาอยากจะพูดว่าสัตว์เดรัจฉาน แต่คำหลังนี้ เขาได้กลืนลงท้องไป แล้วเปลี่ยนเป็นสัตว์อสูร“เรื่องมันยาว” ฝ่าเซียงยิ้ม “หลังจากที่ฉันสึกออกมา ก็ทนรับหายนะไม่ไหว สุดท้ายจึงได้หนีมาอยู่ที่นี่”“อย่างงั
