ี้แค่หลับตาก็ทำได้แล้ว!”“ใช่ ใช่ ใช่ ฉันรู้ว่าแค่หลับตาเธอก็ทำได้!”ครั้งก่อนตอนละเมอ ไม่ใช่ว่าเธอทำมะเขือเทศผัดไข่หรอกเหรอ!“เร็วเข้า! ลิลลี่ก็หิวแล้ว!”“รู้แล้ว ๆ แต่ไม่ใช่ว่ามันกำลังกินอยู่หรอกเหรอ!” ฉินเฉาประท้วงออกมา“นี่เป็นเพียงอาหารว่างเท่านั้น ไม่รับประกันว่ามันจะอิ่มสักหน่อย!” ซูจีประท้วงแทนจิ้งจอกน้อย หลังจากพูดจบ เธอก็ลูบหางสีขาวของจิ้งจอก “ลิลลี่?”“โฮ่ง ๆ !” จิ้งจอกน้อยเห่าตอบ“ไม่เคยได้ยินแหะ! ลิลลี่ แกก็อยู่ข้างเดียวกับฉันใช่มั้ย!”“ช่างเหมือนกันจริง ๆ” ฉินเฉาตอนนี้กำลังคิด มีสิ่งมีชีวิตเก้าเร้นลับตัวไหนบ้างนะที่พอจะอัญเชิญมาช่วยทำอาหารได้บ้าง?แกรก ๆ ตัวที่จะช่วยทำอาหารไม่น่าจะมี แต่ถ้าตัวช่วยกินละก็เยอะเลยหลังจากนั้น 20 นาที ฉินเฉาก็ได้ทำอาหารเสร็จ เขายกมาวางไว้บนโต๊ะ“มากินข้าวได้แล้ว!”เขาสวมผ้ากันเปื้อน บาดเหงื่อพร้อมตำบลตุกติกกับตัวเองว่า ให้ตายเถอะวะทำอาหารนี่เหนื่อยพอ ๆ กับสู้เลย“ฮิฮิ มีอะไรกินบ้าง!”ซูจีอุ้มจิ้งจอกน้อยขึ้นมา พร้อมกับกระโดดเข้ามาใกล้ ๆ โต๊ะ“มะเขือเทศผัดไข่, ปีกไก่ทอด, ซี่โครงผัดเปรี้ยวหวาน แล้วก็ซุปสาหร่าย”ฉินเฉาชี้ไปที่เมนูของตัวเอง “แต่ละอย่างล้วนได้มาตรฐานระดับพ่อครัวชั้นยอด ดูสิ ทั้งสีและกลิ่นล้วนสมบูรณ์แบบ!”“จริงด้วย ระดับพอๆ กับห้องอาหารในกวงหยวนเลย” ซูจีหัวเราะคิกคัก “ฉันไปล้างมือก่อน นายตักให้ลิลลี่ด้วย!”จากนั้น เธอก็เดินไปเต้นไป ตรงไปที่อ่างล้
