ไม่จงใจ “ยิ่งกว่านั้น พลังของฉันเมื่อเทียบกับบางคนแล้ว ยังห่างไกลนัก ถ้าเธอต้องการอาจารย์สักคนล่ะก็ ฉันสามารถแนะนำให้เธอได้”“ใครเหรอคะ?” เฟิงเสี่ยวรั่วมีท่าทางผิดหวัง แต่เมื่อได้ฟังคำนี้ทันใดนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาอ้ายเสี่ยวเสวี่ยอยากจะบอกว่าเป็นฉินเฉา แต่ก็เปลี่ยนใจ พลางคิดว่า นี่ไม่เท่ากับส่งลูกแกะเข้าปากหมาป่าหรือไง!ผู้หญิงของเขามากพอแล้ว ถ้าเฟิงเสี่ยวรั่วกลายเป็นลูกศิษย์ของเขา แล้วเธอจะหนีพ้นเงื้อมมือเขาอย่างงั้นเหรอ!ไม่ได้แล้ว ไม่ว่ายังไงก็ไม่ได้“ยังไม่มาคารวะอาจารย์ปู่อีก”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบพูดอ้อม ๆ ออกมา “ในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉันอาจจะสอนบางอย่างกับเธอ แต่ว่าต้องขอโทษด้วย ฉันยังมีเรื่องให้จัดการ ไม่อาจสอนเธอได้”จากนั้นภายใต้ความตกตะลึงของเฟิงเสี่ยวรั่ว เธอหมุนตัวเดินจากไปในพริบตาที่หมุนตัวนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็แอบส่งสายตาเตือนให้กับฉินเฉาในสายตานั้นเหมือนกับพูดว่า ถ้านายกล้าหาเมียน้อยเข้าบ้านอีกล่ะก็ คุณหนูคนนี้จะตบนายด้วยแขนหินเลยคอยดู!สีหน้าของฉินเฉาราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!“โอ้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ” เฟิงเสี่ยวรั่วเหมือนกับหมดกำลังใจพูดอย่างหดหู่ว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่อ้ายจะไม่อยากรับศิษย์ เธอยังสาว แน่นอนว่าไม่ต้องการให้คนอื่นเรียกว่าผู้อาวุโส ฉันนี่ช่างโง่จริงๆ ที่ไม่ได้สังเกต ถ้าเกิดเรียกเธอว่าพี่สาว บางทีเธออาจจะสอนฉันก็ได้”“นี่ เธ
