อ? พี่ใหญ่ฉินจะช่วยผมเหรอ?”หลิวชวนตื่นเต้นอย่างมาก เหล่าลูกน้องทั้งหลายก็พากันตื่นเต้นเช่นกันนายท่านฉินและพี่ชวน ทั้งสองคนร่วมมือกัน ดูเหมือนเมืองซู่หนานแห่งนี้คงไม่สงบอีกต่อไปแล้ว!“อืม เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องเล็ก วันนี้ฉันเลี้ยงเอง พี่น้องเจอกันทั้งทีต้องดื่มให้หนำใจหน่อย มีพนักงานมั้ย มานี่หน่อย”ฉินเฉาโบกมือ ผู้จัดการใหญ่รีบวิ่งเข้ามาทันที“คุณฉินต้องการอะไรบอกผมมาได้เลยครับ?”ครั้งนี้ เขาดูแลฉินเฉาด้วยความเคารพอย่างมาก“ไปเอาช้อนส้อมมาเพิ่มหน่อย ผมจะกินกับน้องชายของผม”โต๊ะนี้ยังไงก็ใหญ่พอ ต่อให้เพิ่มคนเข้ามาอีกคนก็ไม่ใช่ปัญหา“ครับ” ผู้จัดการใหญ่รีบไปจัดการทันที“แล้วก็ไปเอาเหล้ามาหลายๆ ขวดหน่อย”“ได้ครับ ไม่ทราบว่าคุณฉินต้องการดื่มอะไร?”ผู้จัดการใหญ่ถามอย่างระวัง“แม่ง นี่ยังต้องถามพี่ใหญ่ฉินอีกเหรอ?”หลิวชวนถลึงตาใส่ผู้จัดการคนนั้นด้วยสายตาไม่พอใจ ผู้จัดการใหญ่ถึงกับตัวสั่น“ไปเอาเหล้าเสวี่ยฮัวที่มีทั้งหมดมา!”“พี่ พี่ชวน…..อันนี้เราไม่มีจริงๆ …..”“แม่ง แม้แต่เหล้าก็ไม่มี! งั้นก็ไปเอาเบียร์เทียนหยามา!”“นี่ก็ไม่มี…..”“แม่ง ไม่ว่าอะไรก็ไม่มี งั้นไปเอาเบียร์แช่เย็นมา!”“เอ่อ อันนี้ก็ไม่มีเหมือนกัน…..”“แม่งเอ๊ย ฉันว่าแกคงอยากเจ็บตัวสินะ! ถ้าไม่มีแม่งก็วิ่งไปซื้อให้กับบิดา!”หลิวชวนทุบโต๊ะ ถลึงตาใส่ผู้จัดการใหญ่พร้อมกับตวาดออกมา“ผม ผมจะไปเดี๋ยวนี้”“ไม่ต้องหรอก” ฉินเฉายิ้ม จากนั้นก็โบกมือแล้วพูด
