้น ฮัวเหนียงก็สะบัดชายเสื้อ พร้อมกับพ่นลมหายใจ จุดเทียนในห้องขึ้นแม้ว่านี่จะเป็นสมัยปัจจุบัน แต่ยอดเขาหมอก ยังคงความโบราณไว้ไม่ว่าจะเป็นไฟฟ้า แก๊ส หรือว่าอะไรก็ตามในยุคปัจจุบัน ต่างก็ไม่ปกป้องสภาพแวดล้อม ดังนั้นก็เลยเลือกใช้เทียน ไม่ใช้พวกหลอดไฟหรือเครื่องใช้ไฟฟ้า“เวลาอย่างนี้เจ้ายังกล้ามาอีก!”ฮัวเหนียงจ้องไปที่งูขาวบนพื้น พูดด้วยน˺าเสียงเป็นกังวล“ฮิฮิ….”งูขาวตัวนั้นยิ้ม จากนั้นก็เปล่งแสงสีขาว แล้วกลายร่างเป็นมนุษย์“พี่ ผู้อื่นเป็นห่วงท่านหรอก จึงได้มาดู”“ข้าไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วง! อยู่นี่มีอาหารให้เพียงพอ ทั้งยังพักผ่อนสบาย!” ฮัวเหนียงถลึงตา “มีแต่เจ้านั่นแหละ ตั้งแต่ที่ตัดสินใจหนีไปกับฝ่าเซียง ทำไมยังมานี่อีก ไม่รู้หรือไงถ้ามีคนเจอเข้า เจ้าจะตายน่ะ!”“พวกขยะนั่นเหรอจะเจอข้า”ไป๋เจี่ยวเจียวเบ้ปากอย่างดูถูก กระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงศิษย์พี่ของเธอ กอดผ้าห่มของเธอ พร้อมกับสูดกลิ่นอย่างเอาแต่ใจ “นานแล้วที่ไม่ได้นอนกับพี่! ฝ่าเซียงเจ้านั่น ไม่รู้จักอะไร กลิ่นอายเต็มไปด้วยพุทธะ ทำให้ผู้คนรังเกียจจริงๆ!”“เกลียดเขา แล้วเจ้าไปอยู่กับเขาทำไม!”ฮัวเหนียงยื่นนิ้วออกไป ดีดเข้าที่หน้าผากไป๋เจี่ยวเจียว “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดยังไง ธรรมะและปีศาจไม่อาจอยู่ร่วม….เจ้าและฝ่าเซียงตอนนี้ต่างเป็นศัตรูกับผู้ฝึกตนทั้งหมด เจ้ารู้มั้ย! ”“แล้วทำไม!”ไป๋เจี่ยวเจียวเชิดหน้าอย่างเชื่อมั่น แล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าในอดีตพี
