เสนาบดีกรมอาญานั่งนิ่งดุจหลวงจีนเข้าฌาน ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ต่อสรรพสิ่งรอบกาย มือตวัดโยนป้ายอาญาสิทธิ์ลงพื้นอย่างเย็นชา “ประหาร”
ผังจวิ่นซึ่งถูกมัดไพล่หลังคุกเข่าปะปนในหมู่นักโทษ หันมองผังฉีผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น น้ำตาอาบแก้ม ร่ำไห้อย่างรันทด “ท่านพ่อ… ชาติหน้าเราอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับวิถีมารพวกนั้นอีกเลย ใช้ชีวิตสงบสุขตลอดไปดีหรือไม่ขอรับ”
ผังฉีบันดาลโทสะ หันขวับถลนตาดุดัน “ไอ้ลูกทรพี หุบปาก หากข้าจะผิด ก็ผิดแค่มองไม่ออกว่าฮูเอ่อร์ปาคือชาวหู… หาใช่ผิดที่มีความทะเยอทะยาน!”
“ข้าเจ็บใจนักที่ลงมือช้าไป ถ้ารู้ว่าต้องมีวันนี้ ข้าควรอาศัยชื่อเสียงตระกูลกอบโกยทุกสิ่งให้เร็วกว่านี้ หากข้าบรรลุระดับราชันย์ ใครหน้าไหนจะกล้าสังหารข้า ใครหน้าไหนจะฆ่าข้าได้”
วาจาโอหังยังไม่ทันจางหาย เพชฌฆาตเบื้องหลังเงื้อดาบฟันฉับ ประกายเย็นเยียบสว่างวาบ ศีรษะผังฉีกระเด็นหลุดจากบ่า โลหิตพุ่งกระฉูดจากลำคอไร้ศีรษะสูงสามฉื่อ ก่อนร่างนั้นจะล้มตึงกระแทกพื้น
“ท่านพ่อ…” ผังจวิ่นกรีดร้องหวาดผวา
ทว่าเสียงนั้นพลันขาดห้วง ศีรษะที่กลิ้งขลุกขลักลงพื้น ยังคงค้างคาด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด
เฝิงซานกวาดตามองสหายซ้ายขวา หัวเราะ
