ดูตามชนบทและพื้นที่นอกเมืองแล้วหรือยัง!” ความโกรธของมู่หรงเจียงตอนนี้หนักมาก“ครับ พวกเราก็คิดอย่างนั้น!” เผิงไห่รีบตอบ “แต่พวกเราก็รู้สึกแปลกๆ เพราะว่าทางฝั่งนั้นก็ไม่มีข่าวอะไรเลยเช่นกัน”“แม่งเอ๊ย!” มู่หรงเจียงกัดฟัน อยากจะหาตัวพวกโจรลักพาตัวแล้วสับมันเป็นชิ้นๆ ซะ“มู่หรงเจียง ผู้อื่นว่าคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” พี่สาวจางที่ยืนอยู่อีกฝั่งพูดขึ้น “ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน”“ผู้หญิงขนดกสำส่อนอย่างเธอจะไปรู้อะไร!”“นายพูดอีกครั้งสิ!” พี่สาวจางเท้าเอวแล้วถลึงตามอง “คุณอู๋หายไป นายยังกล้ามาด่าฉันอีก! แน่จริงด่าอีกทีสิ! แม่ง เดี๋ยวจะตบให้หน้าหงายเลย!”พี่สาวจางคนนี้เป็นคนหยาบคายทั้งยังไร้เหตุผล เหล่าลูกน้องต่างพากันทำตัวเรียบร้อยอยู่ห่างๆสีหน้าของมู่หรงเจียงกลายเป็นอึดอัด พวกเขาอยู่กินด้วยกัน ตั้งแต่ที่ติดตามอู๋ซิ่น ฐานะของเธอก็สูงขึ้น“เอาล่ะ ถือว่าฉันกลัวเธอแล้วกัน เธอสงสัยเรื่องอะไร รีบบอกฉันมาเร็ว?”“ฮึ่ม!” พี่สาวพ่นลมออกจมูก จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ต้องขอบคุณลูกพี่ใหญ่ของเมืองตงชวนอย่างนายจริงๆ ที่มีกำลังแต่ไร้สมองพวกที่ลักพาตัวไปยังไม่ติดต่อมา ปกติ การลักพาตัวก็เพื่อเงินยิ่งกว่านั้น จะลักพาตัว ทำไมต้องเผาร้านม่านถัวหลัวด้วย? เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่การลักพาตัวธรรมดา เป็นไปได้มากกว่า พวกมันจะใช้การลักพาตัวครั้งนี้เพื่อเป็นการเตือน หรือไม่ก็เป็นตัวประกันในการทำอะไรสักอย่
