ไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูตรงหน้านี้ จะไม่ไว้หน้าเขา เห็นชื่อเสียงของเขาเป็นดั่งฟองอากาศ ถ้าไม่แสดงความสามารถสักหน่อย เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าเขานั้นไร้น˺ายา“จางเซี่ยง ระวังคำพูดของนายด้วย”ไม่มีผู้ชายคนไหนที่ไม่ปกป้องผู้หญิงของตัวเอง และไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ห่วงใยผู้ชายของตนหลังจากจางเซี่ยงพูดจาเป็นการข่มขู่เช่นนั้น หลัวชิงหลินจึงจ้องตอบพร้อมกับพูดเสียงสูง“ในเมืองจงชวนแห่งนี้ไม่ใช่ตระกูลหานของนายที่ใหญ่คนเดียว!หรือว่านายคิดว่าตัวเองเป็นคนปกครองเมืองนี้จริงๆ?”บนใบหน้าของหลัวชิงหลินมีรอยยิ้มท้าทาย แล้วพูดว่า “เมื่อนายกล้าพูดอย่างนั้น ฉัน หลัวชิงหลินก็ไม่ขอเกรงใจ ฉินเฉาเป็นคนของตระกูลหลัวเรา! นายที่กล้าพูดกับเขาอย่างนั้น เชื่อมั้ยว่า ฉันจะส่งทหารไปเยี่ยมตระกูลหานของนายในวันถัดไป!”“ช่างเป็นคุณหนูที่อวดดีจริงๆ!”ในใจจางเซี่ยงตกใจ แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าของเขายังคงแสดงถึงความอวดดี“พ่อของเธอเป็นรองผบ. ไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะสั่งการกองทัพในเรื่องส่วนตัว ทำไมเธอถึงได้กล้าพูดอย่างนั้น? คำพูดที่ใหญ่โต คิดว่าฉัน จางเซี่ยงโง่เหรอ แม้ว่าจะเป็นคนของกองทัพ ก็อย่าได้คิดว่าฉันไม่มีสมอง”“หลินหลิน นั่งลง” ฉินเฉาตบเก้าอี้แล้วพูดกับหลัวชิงหลิน“มีอะไร?” หลัวชิงหลินมองไปที่ฉินเฉาด้วยอาการมึนงง“นั่งลงแล้วดูเฉยๆ ก็พอ” ฉินเฉาดึงหลัวชิงหลินให้นั่งลง จากนั้นก็เทไวน์ใส่แก้วให้เธอ“เรื่องเล็กแค่นี้ให้ฉันจัดการเอง พ่อขอ
