ัวชิงหลินที่นั่งอยู่บนบันได มองไปที่ฉินเฉาด้วยสีหน้าตกตะลึงเขา เขาต้องการฉัน?แต่หวังซูหงมีสีหน้าน่าเกลียด“เจ้าหนู ฉันถือว่าไว้หน้าแกแล้วนะ” ความโกรธของเธอเมื่อเทียบกับหลัวเจิ้นเทียนแล้วรุนแรงกว่าหลายเท่า “ที่นี่เป็นบ้านตระกูลหลัว ถ้าแกฉลาดก็ไสหัวไปเงียบๆ ฉันรู้ว่าคนอย่างแกมักจะใช้คำหวานเพื่อให้ได้หัวใจของหญิงสาว เพื่อยกระดับฐานะของตัวเอง จะบอกให้ อย่าได้ฝันฉันว่าแกควรคิดให้ดี บอกเงื่อนไขมา นอกจากหลินหลินของเราแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ได้”“แม่ คุณ คุณ….” หลัวชิงหลินรู้สึกว่าหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เจ็บจนพูดไม่ออกกู่รั่วอิงก็คิดว่าแม่ผัวของเธอทำเกินไป แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่ใช่คนในตระกูล จึงไม่พูดมากไปหลัวเจิ้นเทียนก็ไม่พูดอะไร แต่มองไปที่ชายที่ยืนอยู่ในห้อง ว่าเขาจะตอบสนองยังไง“แม่ ทำไมแม่พูดอย่างนั้น!”คนอื่นไม่พูดอะไร แต่หลัวหยูเฟิงทนไม่ได้เขาพูดกับแม่ของเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ “คำพูดของแม่เป็นการดูถูกน้องฉินอย่างมาก! ทำไมแม่พูดอย่างกับว่าน้องฉินหวังเข้ามาเกาะเรากิน แม่พูดอย่างนั้นได้ยังไง!”“แล้วยังไง ฉันพูดผิดเหรอ?” หวังซูหงไม่คิดว่าเธอพูดผิดอะไรจากนั้นถามขึ้นว่า “แล้วมันทำงานอะไร?”“วางแผน เขาทำงานเป็นที่ปรึกษาระดับสูงในบริษัทของหลินหลิน” เรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้ หลัวหยูเฟิงยังคงจำได้“ฮึ่ม!” หวังซูหงพ่นลมออกจมูก “ต่างจากที่ฉันพูดตรงไหน เพราะยังไงมันก็เกาะหลินหลินกินอยู่ดี! คนแบบนี้ฉันเคยเห็นมาแ
