หลายวันคล้อยหลัง จ้าวหนิงเยือนคุกศาลต้าหลี่
เป้าหมายวันนี้คือเซียวเยี่ยน
ห้องขังของเซียวเยี่ยนนับว่าหรูหราที่สุด โต๊ะพู่กันและแท่นหมึกครบครัน ฟูกนอนล้วนใช้ผ้าแพรเนื้อดี ทว่านั่นเป็นเพียงการเปรียบเปรยกับนรกขุมอื่น หากเทียบกับโลกภายนอกย่อมต่ำต้อยดินโคลน
สภาพห้องแม้มิดชิด ทว่าสภาพของเซียวเยี่ยนกลับอเนจอนาถขัดตานัก
นางผ่านทัณฑ์ทรมานแสนสาหัส เรือนผมยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อน แม้อาภรณ์ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดสะอาด ทว่าใบหน้าและสองมือกลับปรากฏรอยแผลฉกรรจ์ โฉมสคราญเย่อหยิ่งแต่กาลก่อนแหลกสลาย บัดนี้ไม่ต่างจากซากศพเดินได้ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด
นางทรุดพิงมุมกำแพง ลมหายใจรวยรินดุจเส้นด้าย ร่างโปร่งระหงขดตัวคุดคู้ ไม่ต่างจากวิฬาร์บาดเจ็บที่ไร้ทางสู้
เซียวเยี่ยนยามนี้ สิ้นไร้ราศีองค์หญิงเป่ยหูผู้สูงศักดิ์ สภาพต้อยต่ำยิ่งกว่าสตรีลี้ภัยในเยี่ยนผิง หลายวันมานี้คงลิ้มรสชาติ ‘อยู่มิสู้ตาย’ จนทะลุปรุโปร่ง ผู้คุมศาลต้าหลี่หาได้ปรานีไข่มุกแห่งทุ่งหญ้าเม็ดนี้ไม่
จ้าวหนิงหยุดยืนหน้ากรงขัง ทอดมองสภาพของอีกฝ่ายพลางหวนนึกถึงอดีตชาติ
ปลายมหาสงครามสิบปี ยามราชธานีเฮือกสุดท้ายของราชวงศ์ต้าฉีแตกพ่าย เปลวเพลิงผลาญนครา โลหิตเจิ
