ับข้อสอบยากๆ กำลังครุ่นคิด ลังเลกับวิธีการหาคำตอบ“ข้อนี้ใช้สูตรนี้ทำไม่ได้หรอก” ในตอนนี้เอง หลิวอิงที่กอดฉินเฉาไว้พลันก้มหัวลงมามอง เพราะว่าแขนทั้งสองข้างกำลังกอดก่ายฉินเฉาอยู่ดังนั้น เธอจึงใช้สายตาส่งเป็นนัยให้หลี่นา“ข้อนี้เป็นคำถามของข้อสอบระดับมัธยมปลายปี 08 อาจารย์ผู้ตั้งคำถามข้อนี้ทำผิด ข้อนี้ต้องใช้ความรู้คณิตศาสตร์ระดับมหาลัยเข้าร่วมด้วย ทำให้ชุดข้อสอบในปีนั้น เป็นชุดข้อสอบที่ยากเป็นประวัติการณ์”ขณะที่หลิวอิงพูด ก็ทำให้หลี่นาต้องเงยหน้าขึ้นมอง มองไปที่สาวน้อยผมทอง หญิงสาวผู้มีดวงตาสีทองเหมือนสาวตะวันออก“ข้อนี้ต้องใช้แคลคูลัสเข้ามาช่วย ถึงจะสามารถแก้ได้ ไม่รู้ว่าเธอเรียนแคลคูลัสมาแล้วหรือยัง?”“เรียนแล้ว ในห้องพี่ฉินเฉามีหนังสือระดับมหาลัยอยู่หลายเล่มเวลาเบื่อๆ ฉันจะหยิบมันขึ้นมาดู”คำพูดของหลี่นาทำให้ฉินเฉาหน้าแดงด้วยความอาย หนังสือเรียนพวกนั้นที่เขาไม่เคยดู ไม่คิดเลยว่าจะช่วยหลี่นาไว้โดยไม่คาดคิด“อืม งั้นเธอใช้สูตรนี้…” หลิวอิงพูดสูตรที่ทำให้ฉินเฉาคิดหัวแทบแตกก็ไม่เข้าใจ“เป็นอย่างนี้เองเหรอ!” สายตาของหลี่นาเป็นประกาย พร้อมกันนั้น เธอก็เริ่มขีดๆ เขียนๆ คำนวณหาคำตอบที่ถูกต้องอย่างรวดเร็ว“ฮิฮิ เธอฉลาดมากเลย แค่ฉันพูดไม่กี่คำเธอก็ทำได้แล้ว”“เธอต่างหากที่ร้ายกาจ เธอถึงขนาดรู้สูตรคณิตศาสตร์ระดับมหาลัย ฉันว่าอายุอย่างเธอ ต้องยังอยู่มัธยมปลายอยู่เลย ใช่มั้ย?”“อืม ฉันเรียนอยู่มัธยมปลา
