่อเสียงของเขาช่วยไว้ อย่าว่าแต่โรงแรม แม้แต่บาร์เล็กๆ อู๋ซิ่นก็ยากที่จะจัดการได้“ใครมาทำลายไฟถนนล่ะเนี่ย?” ขณะที่เดินออกมาจากโรงเรียนแล้วพบว่าบนถนนตอนนี้ พลันมืดไปหมด ทำให้จ้าวจิงจิงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ฉินเฉามองไป เริ่มจากถนนที่นี่ ไฟถนนไม่รู้ว่าถูกใครทำลาย แสงสักนิดก็ไม่มีนี่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ“ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่าง” ฉินเฉามองไปที่หลอดไฟที่ถูกทำลายทิ้งหมดตาของเขาเหมือนกับกล้องส่องทางไกลพลังสูง จับจ้องไปที่หลอดไฟข้างบนเสาไฟสูงสามเมตร ทำให้บรรยากาศรอบๆ มืดไปหมด เหนือขึ้นไปมีฝุ่นเล็กๆ ฉินเฉาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนตาของเขากวาดไปทั่ว จนสะดุดเข้ากับรอยข่วน ทันใดนั้นเขาก็หรี่ตา“ไม่มีอะไรหรอก” เคโกะโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “โรงเรียนนี้มีการรักษาความปลอดภัยที่ดี มักจะมีตำรวจเข้ามาตรวจตราบ่อยๆ ไม่มีคนร้ายหรอก”“ต่อให้มีคนร้ายมา ฉันก็จะจัดการมันจนหน้าทิ่มดิน” จ้าวจิงจิงแกว่งหมัด ขณะที่ยิ้ม “ว่ายังไง ยามาซากิ นายกลัวหรือเปล่า?”กลัว?ฉินเฉาลืมไปแล้ว ว่าคำนี้เขียนว่ายังไง“ผมไม่กลัว…ผม…” ในใจฉินเฉาพูดว่า ถ้ามีสิ่งที่ฉันกังวล เธอไม่สามารถสู้ได้หรอกเขาไม่พูดต่อ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาฉินเฉารู้ถึงเจ้าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเงามืด มันได้เผยตัวออกมาฉึก ฉึก ฉึก! มีดนินจาสามเล่มได้ปักอยู่ตรงหน้าเท้าจ้าวจิงจิง“นี่มันอะไรกัน?” จ้าวจิงจิงกลัว ไม่รู้มีดสามเล่มนี้โผล่มาได้ยังไงบนตัวมีดที่ปักนั้น สะท้อนประกายแสง
