งทางมักจะมีทาโกะยากิ หรือไม่ก็โอเด้งอยู่เสมอ ร้านอาหารเหล่านี้ถือว่าเป็นของแน่นอนในงานวัด หรือว่างานโรงเรียน เจ้าของร้านก็ต้องแน่นอนว่าเป็นเหล่านักเรียน ที่หัวเต็มไปด้วยเหงื่อ ต่างพากันยุ่งไม่ได้หยุด“งานโรงเรียนวันนี้ร้อนจริงๆ” จ้าวจิงจิงพูดออกมาอย่างอดไม่อยู่“ใช่ มีสาวน้อยน่ารักเต็มไปหมด…” ตาของจ้าวชิงซานราวกับตะขอ กวาดไปทั่วทุกที่ที่มีนักเรียนสาวกระโปรงสั้น “เด็กคนนี้ใส่สีดำเซ็กซี่สุดๆ …คนนั้นสีขาว ช่างงดงาม…สวรรค์ คนนั้นถึงกลับไม่ใส่…ซี๊ดดดด!”จ้าวจิงจิงเหยียบเท้าพ่อของเธอ“พ่อ พ่อเป็นปรมาจารย์แล้วนะ ทำอะไรก็ให้เด็กมันนับถือบ้าง หนูอายจนแทบแทรกแผ่นดินแล้ว!”จ้าวจิงจิงควันออกหู“ลูกสาวสุดฉลาด พ่อของลูกไม่ใช่ปรมาจารย์หรอกนะ” จ้าวชิงซานเว้นวรรคครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างจริงจังว่า “มีแต่ผู้ก่อตั้งอย่างจอมยุทธ์หลิวเท่านั้น ถึงจะถือว่าเป็นปรมาจารย์ พ่อของลูกเพียงแค่เรียนกังฟูกับท่านเท่านั้น โอ้ ช่างน่าเศร้าที่ท่านด่วนจากไปเร็ว…ไม่อย่างนั้น ตำหนักยุทธ์ของเราคงไม่ถูกรังแกอย่างนี้”“พ่อ พอแล้ว หนู” จ้าวจิงจิงพูด “กับเหล่าพี่น้อง สักวัน จะทำให้ชื่อของตำหนักยุทธ์กลับมาอีกครั้ง”“อืม คำพูดของเจ้าทำให้พ่อพอใจมาก ลูกสาวสุดฉลาด ดูสิ วันนี้มีคนมากมายขนาดนี้ เคโกะต้องร้อนมากแน่ๆ แล้วไหนจะจื่อหมิงที่งานจะต้องล้นมืออีก”“การฝึกแต่ละวันมันง่ายไป ให้เขาเหนื่อยซะบ้างถึงจะดี” คำพูดของจ้าวจิงจิงทำให้จ้าวชิงซ
