านพูดไม่ออกนั่นน่ะนะสบาย ดูเหมือนว่าลูกสาวของเขาจะบ้าการฝึกจริงๆ สินะ….“ลูกสาว การฝึกยุทธ์ต้องทำตามแบบแผนถึงจะดี” ขณะที่ผู้เป็นพ่อกำลังหาข้อโต้แย้งที่ดีที่สุดออกมา “ไม่อย่างนั้น ฝึกหนักเกินไปแทนที่จะได้กลับกลายเป็นเสียแทน”“รู้แล้ว! น่ารำคาญจริงๆ!” จ้าวจิงจิงโบกมือ ตัดบทพ่อของเธอ“เร็วเข้า หนูอยากจะลองชิมกาแฟที่เคโกะทำดูว่ารสชาติจะเป็นยังไง”ขณะที่ทั้งสองกำลังจะไปต่อคิว ในที่สุดก็มองเห็นคาเฟ่ พระเจ้าทำไมไม่มีคนเลยล่ะ!ในซุ้มมีขนาด 40 ตรม เคโกะ พร้อมทั้งเพื่อนนักเรียนของเธอสองคน แต่งตัวเต็มยศ นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างในไม่มีแขกเลยสักคน มีเพียงฉินเฉาที่กำลังดื่มกาแฟอย่างไม่ใส่ใจแม้ว่าซุ้มนี้จะเล็ก แต่ไม่ยากที่จะเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของเคโกะข้างใน กำแพงเป็นสีชมพู ตกแต่งด้วยสไตล์ตะวันตก โทนสีดูดึงดูดอย่างมากแต่ไม่มีคน ไม่มีใครมาดื่มกาแฟเลยสักคน“พี่สาวจ้าง ลุงจ้าว มาแล้วเหรอคะ!” เมื่อเห็นจ้าวจิงจิงมา เคโกะก็พลันท่าทางมีความสุข ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง “ขอกาแฟสองแก้ว”“เคโกะ ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ?” จ้าวจิงจิงสั่งกาแฟสองแก้ว จากนั้นก็นั่งลงบนโต๊ะ พร้อมกับถามเคโกะ“อย่าพูดเลยครับ” ฉินเฉาที่นั่งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ใส่ชุดบริกร เชิ้ตขาวผูกโบ ดูสะอาดสะอ้านน่ามอง ท่อนล่างเป็นกางเกงสีดำ ดูดีจ้าวจิงจิงตาเป็นประกาย ไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูนี่ เมื่อแต่งตัวเป็นบริกรแล้วจะน่ามองมากขนาดนี้“ฝั่งตรงข้ามของเจ้าโอคาว่า ทาการะก็เปิ
