ล่าๆ พังมันเลย! แม้กระทั่งลูกกระสุนก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ ฉันสงสัยว่าเขาต้องใส่เสื้อกันกระสุนมาอย่างแน่นอน!”“ไสหัวไป!” พี่น้องที่อยู่ใกล้ๆ เบะปาก “เสื้อกันกระสุนที่ไหนที่สามารถกันกระสุนไฟฟ้าได้มากมายขนาดนั้นกัน”“แต่ถึงยังไงเขาก็ยังร้ายกาจมากอยู่ดี!” ฟางเสียวหู่รู้สึกอึดอัด เอามือถูจมูกตัวเอง จากนั้นก็ยิ้มออกมาซื่อๆ“ใช่แล้ว แล้วศิษย์พี่ใหญ่ไปไหน?” เมื่อฉินเฉาเห็นว่าหลิวต้าไห่ไม่อยู่ในห้องนี้ จึงแกล้งถามขึ้นทันใดนั้น บรรยากาศในห้องพลันกลายเป็นเย็นเยือกฟางเสียวหู่กับพวกไม่พูดอะไรอีก เบนหน้าไป แอบพูดกับศิษย์พี่อย่างลับๆจ้าวจิงจิงใบหน้าดำคล˺า สองแก้มที่ทรงเสน่ห์ของเธอ เผยความเย็นชาออกมา“ยามาซากิ จากนี้ไป ไม่ต้องเรียกเจ้านั่นว่าศิษย์พี่ใหญ่อีก”น˺าเสียงของจ้าวจิงจิงดูจริงจัง “หลิวต้าไห่คนนี้ไม่มีอีกแล้ว ถ้านายเรียกเขาว่าศิษย์พี่ใหญ่อีก ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าศิษย์พี่อีก!”“ศิษย์พี่อย่าพูดอย่างนั้น!” ฉินเฉารีบเลือกจุดยืนของตัวเองทันทีพร้อมทั้งพูดประจบว่า “ที่ผมเข้าเรียนที่นี่ เพราะต้องการเรียนหมัดตระกูลหลิวจากศิษย์พี่ เพื่อเป็นเหมือนศิษย์พี่ที่แข็งแกร่ง และมีจิตใจที่เข้มแข็ง!”“ฉันไม่ได้ร้ายกาจขนาดนั้น” แม้จะเป็นเธอก็ไม่เคยถูกประจบแบบนี้มาก่อน ดังนั้น สีหน้าของจ้าวจิงจิงจึงอ่อนลง แล้วพูดกับฉินเฉาว่า“ยิ่งกว่านั้น นายยังเพิ่งฝึก หลังจากนี้วิถีทางที่เดินไปต้องมั่นคง อย่าหย่อนยาน ไม่อย่างนั้น นายอา
