ทั่งสลบไปฉินเฉาพ่นลมออกจมูก ถ้าวิชาฝึกตนสามารถใช้กับคนธรรมดาได้ล่ะก็ เขาจะใช้กระบี่เงา จัดการส่งคนพวกนี้ลงนรกไปในทีเดียวแล้วตอนนี้ เขาทำได้เพียงค่อยๆ ฆ่าอย่างช้าๆ ทีละคน“อ๊า!” เมื่อเหล่านักเลงเห็นฉินเฉามองมาที่ตัวเอง ก็กลัวจนสลบไปพร้อมกับฉี่ที่ไหลนองฉินเฉาขมวดคิ้ว เจ้านี่ สกปรกจริงๆ ทำให้เขารู้สึกไม่ดีอย่างมาก….“ไปให้ไกลจากฉัน” ฉินเฉาโบกมือ คนคนนั้นก็ปลิวออกไป ตกลงในหิมะที่อยู่ใกล้ๆ หิมะสีขาวตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีเหลืองแล้ว“ลูกพี่ ได้โปรด ปล่อยพวกเราไปเถอะ…”นักเลงพวกนี้ ต่างเป็นพวกรักตัวกลัวตาย เมื่อเห็นความดุร้ายของฉินเฉา พวกมันก็พากันกลัวจนแข้งขาอ่อนฉินเฉาส่ายหัว จากนั้นก็พูดว่า “ตอนนี้รู้จักกลัวแล้ว? แล้วเมื่อกี้นี้พวกแกเคยคิดที่จะปล่อยหลงเบลล์ไปมั้ย? เมื่อพวกแกต้องการให้หลงเบลล์ตาย งั้นตอนนี้ พวกแกก็ตายซะ….”หลังจากฉินเฉาพูดจบ เขาก็ทำท่ากำมือตูม! เสียงระเบิดอีกเสียงดังออกมา หัวของนักเลงคนหนึ่ง ระเบิดออก จากนั้นพื้นก็นองไปด้วยเลือดของเขาถนนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ตอนนี้กลายเป็นสระเลือดไปแล้วหมาป่าดำหน้ากลายเป็นเซ่อ เขาไม่เคยคิดเลยว่า คนที่ชื่อว่าฉินเฉาคนนี้ จะน่ากลัวได้ขนาดนี้!เขาไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไร แม้จะห่างกัน เขาก็ยังระเบิดหัวลูกน้องของเขาได้!เมื่อเห็นหัวของลูกน้องคนสุดท้ายระเบิดออก ฉี่แห่งความกลัวของเขาก็ไหลออกมาแม้ว่าเขาจะเคยเห็นโลกมามาก แต่ตอนนี้ ก็ไม่อาจควบคุมสติของตัวเองเอาไ
