วามสุข แค่นี้ก็วินวินกันทั้งสองฝ่าย!”คำพูดที่หยาบคายของนักเลงพวกนี้ ทำให้โรซี่ทนไม่ไหว น˺าตาไหลอาบหน้า ท่าทางน่าสงสาร มองสามีตัวเอง “สามี”“สามี…ฉัน ฉันจะทำยังไงดี…”“โอ้ ภรรยา ไม่ต้องห่วงฉัน เธอหนีไปเถอะ….” ฉินเฉาก็ยินดีเล่นละครด้วย แสร้งทำเป็นคนดี บอกให้เธอหนีไปก่อน“มารดามันเถอะ ยังจะดื้ออยู่อีก!”นักเลงลูกกระจ๊อก เดินเข้าไปจะตบหน้าฉินเฉาผลัวะ!“อ๊ากกก!” ได้ยินเสียงร้องออกมา เห็นเพียงนักเลงคนนั้น เอามือกุมแขนตัวเอง พร้อมทั้งร้องโหยหวนออกมาคนรอบๆ พากันหวาดกลัว มองไปที่ข้อมือของนักเลงคนนั้น แล้วกลืนน˺าลาย“มารดามันเถอะ หัวของเจ้านี่ ทำมาจากเหล็กหรือไงวะ” นักเลงคนนั้นร้องออกมา“เอาล่ะ ฉันขี้เกียจเล่นแล้ว” แม้ว่าจะถูกตีเข้าที่หัว แต่เหมือนว่าเขาไม่รู้สึกอะไรตัวเขาเป็นผู้ฝึกตน ทั้งยังเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นวิญญาณแรกก่อตั้งคนพวกนี้ถึงกับกล้ามาตีหัวเขาเขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ จากนั้นก็ยืนขึ้นอย่างช้าๆ“ก่อนที่ฉันจะโกรธ รีบไสหัวไปซะ”“แม่งเอ๊ย แกคิดว่าแกเป็นใครกันวะ!” หลิงเฟิงยิ้มออกมา “ต่อหน้าคุณชายหลี่ แกยังกล้าพูดคำนั้น? จะบอกให้ พ่อของคุณชายหลี่คือหลี่ฟู่หมิ่น ต่อให้ฉันฆ่าแกวันนี้ พวกฉันก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ แกเข้าใจมั้ย?”“หลี่ฟู่หมิ่น?” ฉินเฉานึกไปถึงตอนที่เจอหลี่เชียงครั้งแรก ตอนนั้นเขาเมา พร้อมทั้งตะโกนออกมาว่า พ่อของเขาคือหลี่ฟู่หมิ่นตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ฉินเฉาก็ไม่ชอบขี้หน้าเขาอยู่แล้ว คนคน
