นแล้ว ดังนั้น โรงเรียนจึงไม่มีคนเมื่อมองดูบอดี้การ์ดทั้งสองคนที่ทำหน้าที่ปกป้องตัวเอง ในใจของซูเฟยพลันคิดไปถึงฉินเฉาวันนั้น เขาก็เอาตัวเขาขวางหน้าเธอ พร้อมกับจัดการกับนักฆ่าจากสเกลตัน จนสุดท้ายพวกมันก็ทำอะไรเธอไม่ได้ซูเฟยก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าตัวเองชอบฉินเฉาตั้งแต่เมื่อไหร่ บางทีอาจเป็นตอนนั้น ที่ทำให้หัวใจของเธอค่อยๆ มีเขาอยู่ข้างในอย่างช้าๆ“ใครอยู่ตรงนั้น ออกมาเดี๋ยวนี้!” บอดี้การ์ดร่างสูงพลันดึงกระบองไฟฟ้าออกมา ชี้ไปข้างหน้า พร้อมกับพูดอย่างดุร้ายไม่ผิดแน่!ตัวเขาเป็นทหารรับจ้างมาหลายปี แทบจะอาบเลือดต่างน˺า กับจิตสังหาร เขาค่อนข้างอ่อนไหวเป็นที่สุดบอดี้การ์ดจ้องไปที่พุ่มไม้หนา พร้อมกับคิดหาทางให้คนที่ซ่อนอยู่เผยตัวออกมา“มีคนอื่นจริงๆ เหรอ?” ซูเฟยหวาดกลัวน˺าเสียงของเขา สายตาจับจ้องไปที่พุ่มไม้มืดๆ นั่นในตอนนี้เอง ที่มีลมพัดมา ทำไมไม่รู้ซูเฟยและบอดี้การ์ดพลันหายใจอย่างลำบาก สีหน้าซีดขาวซูเฟยรู้สึกเหมือนกับตัวถูกมัดด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น ความรู้สึกนี้ ทำให้เธอหวาดกลัวอย่างมาก“รีบออกมา ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ!” บอดี้การ์ดอีกคนก็เอากระบองไฟฟ้าออกมา ฟาดใส่กิ่งไม้ใกล้ๆ ให้เกิดเสียง พร้อมกับพูดขู่“พวกเจ้าจะทำอะไรข้า?”ในตอนนี้เอง ได้มีสาวสวยเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้นั่นสาวงามนางนี้ ทำให้ผู้ชายลืมหายใจได้ แต่ทั้งสามคนกลับจ้องตาโต ไม่ใช่เพราะเธอเป็นสาวสวย แต่เพราะว่าเธอ…มีรูปลักษณ์เหม
