ตันเถียนไท่หวงกลับมีชีวิตชีวา ประกายวิญญาณแข็งแกร่งขึ้น กิ่งก้านของต้นไม้โบราณอันลึกลับสั่นไหว รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากประกายวิญญาณ ปลดปล่อยพลังธาตุไม้แห่งประกายวิญญาณออกมา
ปราณแท้ไหลเวียนไปตามแขนและโอบล้อมทั่วร่างกาย ตามแต่หลิวอู๋เสียจะบังคับ มันสามารถเปลี่ยนเป็นรูปร่างต่าง ๆ ได้ นี่คือพลังของประกายวิญญาณ
เขาลุกขึ้นยืนจากพื้น เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังมาจากทั่วร่างกาย ราวกับเสียงฟ้าผ่า ดึงดูดลมหมุนขนาดใหญ่พุ่งไปทั่ว
ห้องหลอมโอสถทั้งห้องอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา เตาหลอมเก้าเตากลิ้งไปด้านข้าง ชั้นวางสมุนไพรวิญญาณแตกเป็นเสี่ยง ๆ ผนังเต็มไปด้วยรอยแตก
“สบายตัวจริง ๆ!”
หลังจากที่ตื่นรู้ประกายวิญญาณ หลิวอู๋เสียพบว่าร่างกายเบาขึ้น ทะเลวิญญาณแจ่มใสขึ้น จิตสำนึกขยายตัวออกไป ราวกับโลหะน้ำที่ซึมผ่านออกไปไกลถึงห้าร้อยหมี่
เมื่อมองดูเวลาโดยไม่รู้ตัว เขาก็อยู่ในหอตันเป่ามานานสี่วันแล้ว เขาให้สัญญากับสวีหลิงเสวี่ยว่าพรุ่งนี้จะไปเมืองชางหลันกับนาง
เขาเปิดประตูห้องหลอมโอสถ ช่วงเวลานี้เป็นเวลาเช้าตรู่
“หัวหน้าปรมาจารย์หลิว ในที่สุดท่านก็ออกมา นี่คือจดหมายที่คุณหนูใหญ่ฝากข้าไว้ ก่อนที่นางจะไป”
