หลิวอู๋เสียเพิ่งก้าวออกจากห้องหลอมโอสถ เกาหงก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับจดหมายในมือ
เขาเปิดจดหมายออกและอ่านลายมือที่งดงามของสวีหลิงเสวี่ย “อู๋เสีย ข้าออกไปทำธุระข้างนอก ไม่ว่าจะหากระดาษยันต์ระดับห้าได้หรือไม่ ภายในสิบวันข้าจะรีบกลับมา ข้ามอบหมายให้ปรมาจารย์เม่าจัดการเรื่องของหอซิงอวิ๋นแล้ว ข้าบอกเขาแล้วว่าถ้ามีปัญหาอะไรให้ไปหาเจ้า”
หลิวอู๋เสียเก็บจดหมาย แล้วครุ่นคิดอย่างเงียบ ๆ
มู่เยว่อิ่งจากไปกะทันหันเพื่อตามหากระดาษยันต์ระดับห้าให้เขา เขาจะจำความเมตตานี้ไว้ในใจตลอดไป
หากเรื่องของหอซิงอวิ๋นยังไม่ได้รับการแก้ไข ธุรกิจของหอตันเป่าก็จะยังคงซบเซาเช่นนี้ต่อไป
เป็นเวลากว่ายี่สิบวันแล้วที่โอสถของหอตันเป่าอยู่ในสภาพขายไม่ออก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คงอีกไม่นานก็ต้องปิดตัวลง
ในเมื่อมู่เยว่อิ่งไม่อยู่ ภาระทั้งหมดจึงตกอยู่บนบ่าของหลิวอู๋เสียแต่เพียงผู้เดียว ตอนนี้เขาถือป้ายประมุขหอเอาไว้ สามารถเรียกใช้ทรัพยากรทั้งหมดของหอตันเป่าได้
“คุณหนูใหญ่มู่จากไปนานแค่ไหนแล้ว?” หลิวอู๋เสียถามขึ้น
“หลังจากจัดการเรื่องเมื่อวันก่อนเสร็จแล้ว นางก็ออกจากหอตันเป่าไปขอรับ” เกาหงตอบตามความเป็นจริง
