ห้คนอื่นนั่ง!”พนักงานรถไฟคือกฎ ชายคนนั้นเบ้ปากแล้วยืนขึ้นขาทั้งสองของชายคนนั้นเหยียบลงบนพื้น ปัญหาสักนิดก็ไม่มีสายตาดูถูกที่มองมาที่ชายชุดดำ เขาไม่สนใจ แต่มองไปที่ฉินเฉาและอันชิงที่นั่งบนที่นั่งอย่างดุร้าย“เจ้าหนู แล้วจะได้เห็นดีกัน”เขาพูดขู่อย่างชั่วร้าย“ดี แล้วฉันจะรอ” ฉินเฉาไม่ใส่ใจ คำขู่พวกนี้ ทำอะไรเขาไม่ได้ตอนนี้นายน้อยอยู่ในขั้นความสามารถเทวะแล้ว มนุษย์ธรรมดาในสายตาเขาก็เหมือนกับพวกมดปลวกนั่นแหละอีกไม่นานรถไฟก็จะออกตัว ในชานชาลาปรากฏชายหลายคนขึ้นพวกเขาใส่เสื้อแขนยาวสีเขียว บนหน้าสวมหน้ากาก ปิดบังตัวเองฉินเฉาชำเลืองมอง ในใจพลันกระตุกจิตสังหารแม้ว่าจิตสังหารนี้จะบางเบา แต่ก็ยังถูกฉินเฉาจับได้ ดูจากเสื้อผ้าที่ใส่ดูเหมือนข้างในจะซ่อนอะไรไว้ในตอนนี้เอง ชายชุดเขียวหลายคนต่างไม่พูดอะไร พวกเขายืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งอย่างใจเย็น เหมือนรออะไรในที่สุดรถไฟก็เริ่มออกตัว เคลื่อนที่ออกจากชานชาลาอย่างช้าๆ“มา เจ้าหนู ออกมานี่” ชายชุดดำกระดิกนิ้วเรียกฉินเฉาความหมายยั่วยุชัดเจน ข้างหลังเขา มีชายสองคนที่เหมือนนักเลง ยืนมองมาที่ฉินเฉา“เมื่อกี้นี้ แกใช่มั้ยที่ยั่วยุลูกพี่เรา” น˺าเสียงเย็นชาของผู้ชายดังออกมา “ในนี้ แกกล้ามายั่วยุแก๊งของเรา วันนี้ ถ้าไม่ได้ทำลายขาทั้งสองข้างของแก บิดาจะเปลี่ยนไปใช้แซ่ของแก”“ไม่ไป” ฉินเฉาแสร้งทำเป็นขี้ขลาด ส่ายหัว นั่งอยู่บนที่นั่งอย่างดื้อดึง“แม่ง เดี๋ยวบิดาจะเข้าไปเชิญ
