ักเมิ่งเยว่ทั้งสำนัก แค่คนรับใช้ก็มีหลายพันคน สำนักในขนาดนี้ ก่อนการฝึกฝน เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีการเตรียมการอย่างรอบคอบ หากไม่มีเรื่องสำคัญอันใด ไยจึงมีคำสั่งแจ้งแบบกะทันหันเช่นนี้?
หลี่ลี่นึกถึงผู้ดูแลใหญ่ประจำสำนักใน หูหยุนซาน เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนอาจารย์เฉียนผู้นี้อาจจะเกี่ยวข้องกับหูหยุนซานก็เป็นได้
ทว่าหลี่ลี่ตั้งใจจะเข้าไปในอาณาเขตหมายเลขห้าอยู่แล้ว คำสั่งจากสำนักในที่ว่านี้ก็เข้าทางเขาพอดี
“คำสั่งจากสำนักใน ข้ามิกล้าขัดขืน ข้ายินดีปฏิบัติตาม” หลี่ลี่กล่าวลาอาจารย์เฉียนพลางหันหลังกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มเยาะในใจ
อาจารย์เฉียนยืนรออยู่ที่เดิมนานหนึ่งก้านธูป จนกระทั่งร่างของหลี่ลี่หายลับไปจากยอดเขา อาจารย์เฉียนจึงถอนหายใจออกมาพลางแสยะยิ้ม “เจ้าหนู ยิ่งเจ้าตายอย่างน่าเวทนาเท่าไร ข้าก็ยิ่งมีโอกาสได้เป็นผู้ดูแลมากขึ้นเท่านั้น พยายามเข้าเถิด! ฮ่า ๆ ๆ ”
อาณาเขตหมายเลขห้าปกคลุมไปด้วยลมปราณอันมืดมิด ที่นี่ สมุนมารสามารถปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยลมปราณที่มองเห็นได้ชัดเจน
เพิ่งจะเข้ามาในอาณาเขตหมายเลขห้า หลี่ลี่ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย ได้แต่ค่อย ๆ เดินหน้าอย่างระมัดระวัง
หลังจากออกจากเทือกเขามาได้เพียงห้าร้อยเมตร หลี่ลี่ก็พบเห็นร่างหนึ่งในทันที จากนั้นหลี่ลี่ก็ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ ๆ อย่างเงียบเชียบ
ใช่แล้ว นี่คือสมุนมารตนหนึ่ง ดูเหมือนว่
