ลงเบลล์ดูคล่องแคล่ว ไม่ได้ดูสวยงาม เมื่ออยู่ในชุดคาวบอย ยังมีพ่อบ้านสองคนที่ตามหลังเธอมา และชายที่อยู่ด้านซ้ายกำลังถือกล่องไม้ใบเล็กๆอยู่ในมือด้วยเหตุผลที่อธิบายไม่ได้ ชายที่กำลังถือกล่องไม้ กำลังมีเหงื่อไหลอาบหน้าผากเขาอยู่“เสี่ยวชิ นายมีเรื่องอะไรกับฉินเฉา?” หลงเบลล์ท่าทางไม่พอใจอย่างมาก เมื่อเห็นการเผชิญหน้าของพวกเขาเมื่อกี้ “ไม่ใช่ว่าฉันบอกนายก่อนแล้วเหรอว่า ไม่มีใครในกลุ่มเทียนหลงได้รับอนุญาตให้สร้างปัญหากับฉินเฉา?”“คุณหนู นี่เป็นปัญหาระหว่างพวกเรา เหล่าผู้ชาย” เสี่ยวชิเหมือนจะไม่สนใจตำแหน่งของเธอ เขาเป็นลูกบุญธรรมของเฉินสี และทำตามคำสั่งของเขาเพียงเท่านั้น“นาย!” หลงเบลล์จากอับอายกลายเป็นโกรธ เมื่อเสี่ยวชิเมินคำสั่งของเธอ เธอรีบหันไปทางฉินเฉา“ฉินเฉาไม่ต้องออมมือ จัดการพวกมันซะ!”ฉินเฉายักไหล่เป็นการตอบรับ “แต่ฉันไม่สนใจจะสู้กับพวกเขา เธอเอาของที่ฉันขอมาให้มั้ย?”ฉินเฉาสนใจของสังเวยของเขามากกว่าการต่อสู้กับเสี่ยวชิ“ของที่นายต้องการ มีหรือที่ฉันจะเอามาไม่ได้” เธอพูดพร้อมกับแสดงสีหน้าภูมิใจ และชี้นิ้วโป้งของเธอไปที่กล่องไม้สีดำข้างหลังเธอ“เห็นนั่นมั้ย? มันอยู่ในนั้น”“เยี่ยม! ขอบคุณมากนะ” ฉินเฉาเดินเข้าไปหาพ่อบ้านคนนั้น และรับกล่องไม้มาจากเขาชายคนนั้นรีบถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขา“แต่นายรู้มั้ย ฉันอยากรู้จริงๆ ว่านายเอาแมงมุมหมาป่ามาทำอะไร?” หลงเบลล์เบิกตาคู่
