กันฉินเฉากำลังจิบกาแฟ แต่เขาเหมือนไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากการดื่มมันเข้าไป เขาดื่มมันเข้าไปโดยไม่มีปัญหา“เยี่ยม นี่เป็นครั้งแรกที่ผมดื่มกาแฟ แต่ผมก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน” ฉินเฉาพยักหน้า และพูดชื่นชมออกมา “ผมได้ยินผู้คนพูดกันว่ากาแฟนั้นขม แต่กลายเป็นว่ามันก็ดี ยิ่งกว่านั้น กลิ่นหอมของมันที่กรุ่นอยู่ในปากของผมก็ทำให้รู้สึกพอใจอย่างมาก”“อะไรนะ?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยขมวดคิ้ว “เป็นอย่างนี้ได้ยังไง?เห็นชัดๆ ว่าฉันดัดแปลงกาแฟนี้แล้ว หรือว่าฉันจะส่งกาแฟผิดแก้วให้เขาด้วยความรีบร้อน?”เธอรีบหยิบแก้วของเธอขึ้นมาจิบ“ไม่ นี่ต้องเป็นของฉันแน่ๆ เพราะมันไม่มีเครื่องปรุงอื่นอีก”“อย่าบอกฉันนะว่า ลิ้นของเขาจะใช้การไม่ได้เพราะว่าความขมของกาแฟ? พระเจ้า คุณจะทำกับฉันอย่างนี้ไม่ได้! ฉันพลาดโอกาสเอาคืนเขา”เมื่อคิดเรื่องนี้ เธออดไม่ได้ที่จะเอากาแฟกลับมาจากมือของฉินเฉาและจิบดูเพื่อชิมว่ารสชาติของมันหลังจากที่ใส่เครื่องปรุงไปขนาดนั้นจะเป็นยังไงแต่ใครจะคิด เมื่อกาแฟเข้าไปในปากของเธอ เธอก็พ่นมันออกมาทันที“นี่มันอะไร ทั้งเผ็ด ทั้งเหนียว?!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยถุยน˺าลายของเธอออกมาหลายครั้ง เธอแลบลิ้นแดงๆ ของเธอออกมาด้วยความอยากจะอาเจียนฉินเฉาที่นั่งตรงข้ามเธอ หัวเราะออกมาเสียงดังราวกับเป็นเด็กไม่ดี“ว่าไง น่าตลกมั้ย เมื่อต้องตกลงไปในกับดักง่ายๆ แบบนี้! ฮ่าๆ ๆ…”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยอยากจะยิงชายน่ารังเกียจตรงหน้าให้ตาย “ทำไมฉันถึ
