าให้คนอื่นรู้ไม่ใช่เหรอ? ให้ฉันฆ่าเขาเพื่อปิดปากเถอะ ตกลงนะ?”เมื่อได้ยินอย่างนี้ ฉินเฉารู้สึกสงสัย เขาคิดว่าศิษย์น้องหญิงที่ดุร้ายนางนี้ดูเหมือนผู้คนจากเส้นทางปีศาจมากกว่าลูกศิษย์ของฝ่ายธรรมะ“ชู่ววว อย่าพูดเหลวไหล!” ศิษย์พี่ปรามศิษย์น้องของเขา “เธอมักจะฆ่าคนที่ทำให้เธอรำคาญเสมอ เธอคิดว่าเธอเป็นคนจากเส้นทางปีศาจหรือยังไง?”“ถ้าท่านไม่อยากให้ฉันฆ่าเขา งั้นก็ไม่ฆ่า…ไม่เห็นจะต้องดุฉันอย่างนี้เลย…” ต่อหน้าศิษย์พี่ของเธอ ตัวเธอทำท่าก้มหัวลง ทำราวกับเธอไม่ได้รับความยุติธรรมเมื่อเห็นศิษย์น้องหญิงของเขาเป็นแบบนี้ หัวใจของศิษย์พี่ก็อ่อนลงและมองเธอด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความเมตตา“ศิษย์น้อง พี่ทำอย่างนี้ก็เพื่อตัวเธอเอง ยิ่งกว่านั้น สัญญาณมือของเขาเมื่อกี้นี้ ก็เป็นสัญลักษณ์ของสำนักฝ่ายธรรมะของเรา มันหมายความว่าเขาก็เหมือนกับเรา เป็นคนของฝ่ายธรรมะ ดังนั้น เราจึงไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวตนของเราจากเขา”“เป็นอย่างนี้เองเหรอ…” ตัวศิษย์น้องในที่สุดก็เข้าใจ และพยักหน้า จากนั้นเธอก็เริ่มมองสำรวจฉินเฉาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนในที่สุดก็หยุดกระซิบกระซาบกัน ฉินเฉาก็หัวเราะ “ฉันเป็นแค่ลูกศิษย์ของสำนักเล็กๆ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอก”“โอ้ ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น เราก็อยากจะขอบคุณนายสำหรับความช่วยเหลืออยู่ดี แล้วเรายังต้องไปแล้วตอนนี้”เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายมาจากสำนักเล็กๆ ตัวศิษย์พี่ก็เริ่มวางมาดอีกครั้ง มันเหมือนกับเป
