”ตอนนี้ หลี่เสวี่ยมีสติอย่างสมบูรณ์ เธอรู้สึกแย่มาก และพลันไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องทำอะไรแน่นอน เธอรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่า พ่อสามีของเธอมีความคิดต่อเธอ บ่อยครั้ง ที่เขาแอบมองเธอ เขาแอบเอาเปรียบเธอ แต่เพราะว่าเขาแก่แล้ว และเขายังเป็นพ่อสามีที่เสียไปของเธอ เธอจึงอดทนไว้แต่ไม่คิดว่า พ่อของหยางฟ่านจะมีความคิดไร้ยางอายนี้จริงๆ เธอคิด เขาทำอย่างนี้ได้ยังไง!“ไอ้เวร แกคิดว่าแกเป็นใคร!” ตาแก่หยางจ้องฉินเฉา “ให้ฉันบอกแก หลี่เสวี่ยเป็นคนของตระกูลหยางเรา แกไม่สามารถเอาเธอไปได้!”“เอาเธอไป?” ฉินเฉาเยาะเย้ย “ตาแก่ นายล้อฉันเล่นใช่มั้ย? จากที่ฉันรู้ บ้านหลังนี้ซื้อโดยหลี่เสวี่ย ถ้ามีคนต้องไปสักคน คนที่ต้องไปควรเป็นนาย”“ถุย!” ตาแก่หยางถ่มน˺าลายต่อหน้าฉินเฉา “อย่ามาทำหน้าด้านที่นี่ นี่เป็นบ้านของตระกูลหยางเรา บ้านของลูกสะใภ้ฉันก็คือบ้านของฉัน พวกแกชู้รัก ระวังไว้ให้ดี ฉันจะพาพวกแกทั้งคู่ไปหาตำรวจ! เมื่อถึงตอนนั้น พวกแกก็เตรียมตัวไปอยู่ข้างถนนได้เลย!”“คุณแน่ใจนะว่า พ่อสามีของคุณไม่ได้ท่องเวลามาจากราชวงศ์ฉิน?” ฉินเฉาถามผู้จัดการสาวของเขาอย่างอดไม่ได้ ร่างของอีกฝ่ายกำลังสั่น ไม่สามารถพูดได้ฮึ่ม ฉันต้องมาเห็นฉากแบบนี้อีกครั้ง วันนี้แปลกจริง ทำไมทุกที่ที่ฉันไปต้องมีแต่ปัญหาตลอด?“ไปกันเถอะ…” หลี่เสวี่ยพลันถอนหายใจยาว เหมือนหมดแรง เธอจับมือฉินเฉา “พาฉันออกไปจากที่นี่”หลี่เสวี่ยพูด มองขึ้นไป และจ้องพ่อสามีของเธอ
