หลี่ก็ต้องดื่ม 3 แก้ว!”บัดซบ ไอ้ลูกสำส่อนนี่จะโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว! คำพูดของซินคุนปลุกสติของฉินเฉา หลี่เสวี่ยกัดฟันด้วยความโกรธ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากดื่ม“รอ รอเดี๋ยวก่อน!” เมื่อซินคุนเริ่มรู้สึกมีความสุข ฉินเฉาพลันยื่นมือออกมาและคว้าแก้วเหล้าแก้วสุดท้ายไป แล้วพูดว่า “ใคร ใครบอกว่าผมดื่มไม่ไหว? นี่ ดื่ม!”พร้อมกันนั้น เขาก็หยิบแก้วขึ้นมา และกรอกใส่ปากของเขาหลี่เสวี่ย และซินคุนทั้งสองคนพากันเซ่อฮึ่ม เจ้าหนูนี่ ยังจะดื่มได้ในสภาพนี้อีก“ฉินเฉา นายไม่เป็นไรนะ?” หลี่เสวี่ยถามอย่างเป็นห่วง“ผะ ผมไม่เป็นไร ผมยังดื่มไหว” ในขณะที่กำลังเมา ฉินเฉาก็โบกมือของเขาซินคุนแอบโมโห ทำไมเขายังไม่หมดสภาพไปอีก!“ให้ฉันเรียกแท็กซี่พานายกลับเป็นไง?” หลี่เสวี่ยเสนอความคิดคำพูดนี้เป็นที่ชอบใจของซินคุน เขารีบพูดขึ้นมา“ผู้ช่วยฉิน ใช่มั้ย? เมื่อนายดื่มไปเยอะขนาดนี้ ให้ผู้ช่วยของฉันพานายกลับเป็นไง”“งั้นก็ต้องขอบคุณผู้จัดการซินอย่างมากด้วยค่ะ” หลี่เสวี่ยรีบพูด“ใคร ใครอยากจะกลับกัน!” ฉินเฉายืนขึ้น ขยับไปด้านข้างซินคุนนั่งลงถัดจากเขา และกอดไหล่เจ้าอ้วนนี่ไว้ เขาชี้ใส่จมูกตัวเอง และพูดเสียงดัง“ผู้จัดการ ผู้จัดการซิน คุณนี่ไม่สนุกเลย”เมื่อถูกฉินเฉาที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เข้าปราชิดตัว ซินคุนก็ขมวดคิ้วหลี่เสวี่ยสะดุ้ง จ้องฉินเฉาพระเจ้า ชายคนนี้กำลังจะเล่นอะไรบ้าๆ ตอนเมา เขาจะไม่ใช้โอกาสนี้จัดการกับผู้จัดการซิน
