หรอกใช่มั้ย?!“ผู้ช่วยฉิน นายเมาแล้ว”“ผม ผมยังไม่เมา!” ฉินเฉาตะโกน “ผม ผมอยากจะถามคำถามคุณ!”“ผู้ช่วยฉิน ถ้านายมีอะไรจะพูด ก็พูดมา” ซินคุนอยากจะกำจัดขี้เมาคนนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อที่เขาจะได้มีที่สงบสุขกับหลี่เสวี่ยตามลำพัง“บอกผมหน่อย คุณเป็นผู้ชายมั้ย?” คำถามของฉินเฉาทำให้ทั้งสองคนประหลาดใจ นี่มันคำถามอะไรกัน?ซินคุนขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไง“ถ้าคุณไม่พูด งั้นคุณก็ไม่ใช่ผู้ชาย ผม ผมเดาว่าคุณไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ ….”นี่เป็นคำล้อของชายทางเหนือ“เหลวไหล ใครบอกว่าฉันไม่ใช่ผู้ชาย!” ในที่สุดซินคุนก็โกรธ และพูดอย่างโมโห“คุณโกหก!” ฉินเฉาตบขาตัวเองและหัวเราะ “ถ้าคุณเป็นผู้ชาย…ทำไม ทำไมคุณเอาแต่ดูคนอื่นดื่ม แต่คุณ ตัวคุณเองไม่ดื่ม! ผู้จัดการซินซินคุน! คุณต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ คุณดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ ดังนั้น คุณจึงไม่กล้าดื่มมันใช่มั้ย!”“หือ เจ้าสารเลวน้อย นายพูดอย่างนั้นได้ยังไง!” ซินคุนที่ถูกฉินเฉากระตุ้น ก็เผยส่วนที่เป็นนักเลงของเขาออกมา “ใครบอกว่าฉันไม่กล้าดื่ม!”“ดี!” ฉินเฉายื่นเหล้า 2 ขวดออกไป และวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าพวกเขา “งั้น คุณกล้าดื่มกับผมมั้ย!”เมื่อคนอื่นชวนเขาดื่ม ถ้าเขาปฏิเสธคำชวนนี้ มันก็เหมือนกับการยอมรับว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อหน้าสาวงามหลี่เสวี่ย แน่นอนว่าซินคุนต้องรักษาหน้าตัวเองอย่างแน่นอนนอกจากนี้ มองจากท่าทางที่เมาแล้วของฝั่งตรงข้าม ทำไมเขาต
