อี้“หนึ่งล้านอะไร! หนึ่งหมื่น!” อวี่ฟ่านพูดอย่างโมโห เขารู้สึกว่าฉินเฉาบ้าเงิน แม่เอ็งเถอะ สิบล้าน ฉันมีแค่สิบล้าน“แค่หมื่นเดียว” ฉินเฉาหน้างอ “เหลียวตงไคให้ฉันมากกว่านั้นอีก”“แกบ้าเงินมากไปแล้ว!” อวี่ฟ่านขมวดคิ้ว และพูดอย่างโกรธๆ“หนึ่งหมื่นต่อเดือนกับงานแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเงินมากแล้ว เหอะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ อย่ามองหาของขวัญในปากม้า!”“โทษที” ฉินเฉาวางบุหรี่ของเขาไว้บนแจกันแตกๆ ตบหัวตัวเองเบาๆ และพูด “ม้าของแกมันใหญ่ไป ฉันไม่สนใจ ไม่ว่าของขวัญของแกจะเป็นอะไร ในเวลานี้ วันนี้ แกไม่อาจออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิตได้ดังนั้น ขอความเมตตาขณะที่ยังทำได้”“ไอ้บัดซบ!” อวี่ฟ่านในที่สุดก็ฟิวส์ขาด เขาเห็นเพียงแค่ฉินเฉากำลังล้อเขาเล่น “ฆ่ามัน ฉันไม่เชื่อว่าวิชากำลังภายนอกจะช่วยแกจากกระสุนพวกนี้ได้!”เมื่อบอสของพวกเขาออกคำสั่ง เหล่าชายกำยำก็เอาปืนออกมามากกว่า 20 คน พวกเขายิงไปที่ฉินเฉา ราวกับต้องการจะทำให้ฉินเฉาพรุนเป็นรังผึ้งเมื่อฉากที่น่ากลัวปรากฏ ระหว่างที่รับกระสุนพวกนี้ ฉินเฉาทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบขวดแชมเปญขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน เปิดจุกและค่อยๆ กระดกมันเข้าปากเมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา ที่ทำราวกับกำลังนั่งอยู่ในสวนหลังบ้านเขามองไปที่กลุ่มชายที่กำลังยิงมาที่เขาราวกับกำลังดูหนัง 3Dสิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือสิ่งนั้น เมื่อกระสุนถูกร่างของฉินเฉา สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือ มีเสียงดังเคล้งเล็กๆ ตา
