มมาด้วยประกายไฟ และจากนั้นก็ตกลงด้านข้างหนึ่งในลูกกระสุนโดนขวดแชมเปญแตกออก ของเหลวในขวดกระจาย ฉินเฉารีบสะบัดมือ และใช้พลังความคิดบังคับให้น˺าในขวดที่กำลังกระจายออกมาให้ห่างไปจากตัวเขา“โธ่ ของดีแท้ๆ” ฉินเฉาส่ายหัว และขว้างขวดแตกไปด้านข้าง“พวกแกรู้มั้ย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดื่มแชมเปญ มันหวานแทบจะเหมือนเออโก่วโต้ว (ไวน์ขาวของจีน) ”จมูกอวี่ฟ่านงอง˺าทั้งตกใจและโกรธ คนของเขากระสุนหมดแล้วกำแพงข้างหลังฉินเฉาเต็มไปด้วยรอยกระสุน และขวดที่อยู่บนบาร์ถูกทำลายหมด แตกไปทั่วพื้นที่แต่ฉินเฉากลับไม่เป็นอะไรเลย เขายังนั่งอยู่ที่นั่ง มองมาที่อวี่ฟ่านยิ้มๆ“สนุกพอหรือยัง?” ฉินเฉาสั่นเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งของเขา และพูด “เสื้อตัวนี้ตัวละสองพัน และเป็นตัวสุดท้ายของฉันแล้ว โอ้ คู่หู แกทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ก่อนแกตาย ฉันอยากให้แกชดใช้ที่ทำลายเสื้อของฉัน”“เหอะ ฉันไม่ชดใช้ให้แกหรอก!” อวี่ฟ่านจู่ๆ ก็กังวล เขาดึงเอาลูกเขียวเข้มจากเสื้อคนของเขา และขว้างมันใส่ฉินเฉาตาฉินเฉาจ้องเขม็ง เขาเคยเห็นพลังของเจ้าสิ่งนี้มาแล้ว เขาแม้แต่เคยได้รับความยากลำบากจากเจ้าสิ่งนี้ แต่จากนั้นเขาก็ยิ้มและจับเจ้าของกลมๆ นั่นไว้ด้วยมือของเขา“นายท่านฟาน ให้ฉันบอกแกสักอย่าง” ฉินเฉาโยนเจ้าของนั่นในมือและพูดอย่างขบขัน “ถ้าแกอยากจะขว้างระเบิดมือ แกต้องดึงสลักก่อน แกไม่สามารถขว้างระเบิดอย่างกับขว้างอิฐได้”อวี่ฟ่านอ้าปากค้าง เขาสังเกตว่าเพราะเขากังวล
