ราวกับกินหอยทากเข้าไปแต่ความสุขเล็กๆ นั้น ก็เป็นเพียงความสุขช่วงสั้นๆ“ฉินเฉา?” น˺าเสียงหวานๆ ของหญิงสาวทันใดนั้นก็ทะลุผ่านหูของเขา ดึงสติฉินเฉากลับจากอดีต“หือ?” ฉินเฉาหันกลับไป และพบกับสาวงามที่คุ้นเคยยืนอยู่ข้างหลังเขาอู๋ซิ่นใส่เสื้อที่ทำมาจากขนแกะ และสวมเสื้อถักขนแกะไว้ข้างใต้หน้าอกคู่นั้นของเธอ ทำให้มันดูสูงและตั้งชัน ราวกับแคนตาลูปคู่หนึ่งที่แทบตกลงมาท่อนล่างของเธอ ใส่กางเกงขายาวพอดีตัวทำมาจากผ้าฝ้ายพันรอบขาคู่ยาวของเธอ“อู๋ซิ่น เธอมาทำอะไรที่นี่?”ตอนนี้ เป็นตอนดึกของฤดูใบไม้ร่วง และพระอาทิตย์ก็ตกไปแล้วเมื่อเห็นอู๋ซิ่นข้างนอก ฉินเฉาจึงรู้สึกแปลกใจ“ฉันออกมาทำงานพาร์ทไทม์น่ะ” อู๋ซิ่นเชิดหัว และพูดอย่างน่ารัก“ว่าแต่คุณเถอะ ที่มือนั่น กำลังถือดอกกุหลาบสองดอก กำลังจะไปเจอแฟนเหรอ?”“เอิ่ม ไม่!” ฉินเฉามองไปรอบๆ และพบว่าสาวขายดอกไม้ตอนนี้ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน“งั้นคุณซื้อดอกไม้ทำไม?” อู๋ซิ่นอดถามอย่างแปลกใจไม่ได้“ฮ่า! ดูสิ ฉันรู้ว่าเมื่อออกมาข้างนอก จะต้องเจอเธอแน่ๆ!” ตาของฉินเฉาทันใดนั้นก็แสดงอารมณ์ลึกล˺า จับมือที่ค่อนข้างเย็นของอู๋ซิ่นและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “นี่ต้องเป็นโชคชะตาอย่างแน่นอน ฉันพบเธอจริงๆ …และกุหลาบนี่ ฉันเตรียมไว้เป็นพิเศษให้เธอ…รับกุหลาบสองดอกนี้ไป ถือซะว่ามันเป็นหัวใจของพวกเราทั้งคู่แล้วกัน”“ฉิน…ฉินเฉา…” อู๋ซิ่นทันใดนั้นก็พูดติดอ่าง “คุณ คุณให้ฉันจริงๆ…”“แน่นอน!” ฉินเฉาพยักห
