ิ้งฉากที่อยู่ในใจเมื่อกี้ไปจากใจของเธอ“อร่อยใช่มั้ยล่ะ?” ฉินเฉาหัวเราะ “ซุปที่ฉันทำเป็นซุปเรียกน˺าย่อยที่ด้านขวาของเธอ เป็นซุปที่หยูลู่ทำ มันจะช่วยให้หลังจากทานมื้อหลักเข้าไปย่อยได้ดีขึ้น”“เอิ่ม!” อู๋ซิ่นไม่สนเกี่ยวกับเรียกน˺าย่อยหรือว่ามื้อหลัก เธอถือถ้วยและดื่มต่อทันที“ระวังหน่อย มันร้อน!” ก่อนที่ฉินเฉาจะเตือนเสร็จ อู๋ซิ่นก็วางถ้วยที่ว่างเปล่าลงพร้อมกับเลียริมฝีปากนักเรียนคนอื่นพากันมองด้วยความตะลึง คิดว่า ‘นั่นมันกินได้จริงๆ ใช่มั้ย?’ รวบรวมความกล้า หลิวหยานหยิบช้อนขึ้นมา และซดเข้าไปอย่างระวัง“อร่อย!” เพียงคำเดียว เธอก็รู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูกและท้องของเธอก็รู้สึกอุ่นๆในตอนนี้ เธอไม่รออะไรอีกแล้ว ยกซุปจากถ้วยขึ้นซดโดยตรงเลย“ฉันก็จะกินด้วย!”“อร่อย!”“ขออีกชาม ขออีกชาม!” ด้วยการยืนยันจากหลิวหยาน นักเรียนคนอื่นเริ่มกินซุปของตัวเอง“น่ารำคาญ!” ตาของเหลียวชาชาแดงก˹าด้วยความโกรธ “ทำไมไม่มีใครอยากกินซุปฉันเลย!”“ซุปเธอมันทำให้ตายอ่ะ…” ฉินเฉาที่นั่งอยู่ถัดจากหยูลู่พึมพำออกมา ที่ใต้โต๊ะ หยูลู่เตะขาเตือนเขา กลัวว่าเหลียวชาชาจะแก้แค้นเขา“ฉินเฉา!” เธอตะโกน ยืนขึ้น ตักซุปมฤตยูของเธอถ้วยใหญ่วางไว้ตรงหน้าฉินเฉา “คุณหนูคนนี้อยากจะกินซุปนี่! นายเป็นบอดี้การ์ดของฉัน ช่วยฉันชิมดูหน่อยว่ามีพิษมั้ย!”“แค่กๆ …” ฉินเฉาจู่ๆ ก็พ่นผักที่อยู่ในปากของเขาออกมา ยื่นตะเกียบของเขาออกไป ชี้ไปที่ซุปที่มีฟองอ
