ไม่กลัวความตาย“งั้นก็ได้ ฉันก็แค่แบกเธอไปรอบๆ สนามนี่สักรอบสองรอบ ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าคุณหนูเหลียวจะเป็นยังไงหลังจากเดินพาเหรดไปรอบๆ สนามอย่างนี้”“ฉินเฉา! ไอ้เลว!”“โอ้ว! ขอบคุณสำหรับคำชม!”“ฉะ ฉันยอมแล้ว ก็ได้! ห้องเรียนของเราอยู่ที่นั่น ที่สนามวอลเลย์บอล!”เพียะ! ฉินเฉาตบเข้าที่ก้นสาวน้อย และพูดอย่างโกรธๆ ว่า “ทำไมเธอไม่บอกให้เร็วกว่านี้หน่อย ช่างเหลวไหลจริงๆ”“นาย! นาย!” สาวน้อยโกรธจนพูดไม่ออก และกัดเข้าที่ไหล่ของฉินเฉา“นี่เธอ เป็นหมาหรือไง?” ฉินเฉาไม่ได้รู้สึกเจ็บ แต่แค่เป็นห่วงว่าฟันของเธอจะหักแค่นั้น“โอ้ย เจ็บ…” แน่นอน สาวน้อยน˺าตานองหน้า “ฉันไม่ใช่หมา นายนั่นแหละหมู! ยิ่งกว่านั้นยังเป็นหมูป่าด้วย หนังหนา มันทำฉันเจ็บ!”“ใครบอกให้เธอกัดฉันล่ะ” ฉินเฉายักไหล่“ใครบอกให้นายตีฉันล่ะ”“ใครบอกให้เธอไม่บอกฉันว่าโรงยิมอยู่ไหนล่ะ”“ใครบอกให้นายแบกฉันมาโรงยิมล่ะ!”“ใครบอกให้พ่อเธอจ้างฉันล่ะ” สาวน้อยพูดไม่ออก นี่เป็นความเจ็บปวดจริงๆ เป็นปัญหาที่ยุ่งเหยิงเมื่อมองหน้าของเหลียวชาชานั้น แน่นอนว่าเธอไม่อยากให้เพื่อนของเธอรู้ว่าเธอถูกพามาที่โรงยิมด้วยสภาพแบบนี้ ดังนั้น ก่อนที่จะเข้าไปที่สนามวอลเลย์บอล เขาจึงวางเหลียวชาชาลงจากไหล่“หือ? ชาชา?” เมื่อเห็นเหลียวชาชามาถึง เหล่านักเรียนพากันประหลาดใจ ราวกับว่าพวกเขาเห็นดาวอังคารพุ่งชนโลก“ดูเร็ว! นั่นยัยทึ่มกีฬาเหลียวชาชาหนิ!” เหล่าเด็กชายพากันกระซิบ
