แต่ฉินเฉากลับได้ยินอย่างชัดเจน“ยัยผู้หญิงประสาทช้านี้มาเรียนพละจริงเหรอ?”“หึหึ ไม่ใช่ว่าคาบแบดมินตันครั้งล่าสุด เธอเตะลูกขนไก่แล้วล้มเลยร้องว่าเธอจะไม่มาเรียนพละอีกอย่างงั้นเหรอไง!”“เธออาจจะเบื่อ และมาที่นี่เพื่อเล่นตลกก็ได้”“ช่างมันเถอะ เด็กคนนี้ แม้ว่าเธอจะไม่มีหน้าอก แต่เธอก็ยังสวย!”“แน่นอน นายก็รู้ว่าพ่อเธอคือเหลียวตงไค! ยีนส์ของเธอต้องดีอยู่แล้ว!”“หึหึ…ถ้าฉันจีบเธอ บางทีฉันอาจไม่ต้องดิ้นรนไปอีกพันปี”“เจ้าโง่ ถ้านายแต่งงานกับเธอสำเร็จ เธอจะเล่นงานนายทุกวัน!”“นายพูดถูก…บางทีแค่เล่นกับเธอข้ามคืนก็ไม่เลว…”“ใช่แล้ว…แม้ว่าหน้าอกจะน้อยไปหน่อย แต่ก้นของเธอค่อนข้างดีเลยล่ะ…”ฉินเฉาไม่สามารถทนกับเรื่องที่วัยรุ่นชายสองคนนี้คุยกันได้อีกต่อไป….ในหัวของพวกเขาเต็มไปด้วยเรื่องอย่างว่า เอิ่ม แต่หลังจากคิดๆ ดู เมื่อตอนเขาเป็นวัยรุ่น เขาก็มักจะคุยเรื่องพวกนี้กับเพื่อนเหมือนกันเหลียวชาชาไม่ได้มีประสาทหูที่ดีเหมือนฉินเฉา เธอบุ้ยปาก รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก และเดินตามหลังฉินเฉา เมื่อฉินเฉาเดินไปก้าวหนึ่ง เธอก็เดินตามก้าวหนึ่ง เมื่อฉินเฉาหยุด เธอก็หยุดตาม“ชาชาน้อย ฟังฉันนะ” ฉินเฉาหดหู่ใจ “นี่เป็นคาบเรียนของเธอกิจกรรมของเธอ เธอไม่ต้องตามฉันก็ได้ โอเค๊?”“ใครบอกว่าฉันอยากมาคาบพละนี้กัน!” เหลียวชาชากลอกตาไปที่ฉินเฉา และนั่งลงใกล้ๆ ราวบันได จากนั้นก็หยิบเอา PSP ของเธอออกมา และเล่นเกมที่มีตัวละครเหมือนกันกั
