าไป“เกี่ยวก้อยสัญญา 100 ปี ไม่เปลี่ยน เราทำสัญญากันแล้ว นายห้ามโกหกฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันจะเกลียดนาย!”“โอเค ฉันจะทำตามสัญญา”ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของเหลียวตงไค ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ดูเหมือนยากจะเข้าใจ เหมือนกับเขากำลังกลับไปเมื่อ10 ปี ก่อน ตอนที่เหลียวชาชายังเป็นเด็ก ผู้ที่นั่งเฝ้าแม่เธอบนเตียงในโรงพยาบาล“หม่าม๊า อย่าทิ้งชาชา ชาชากลัว”“ชาชาอย่าห่วงเลย หม่าม๊าไม่ทิ้งหนูไปหรอก”“หม่าม๊าต้องรักษาคำพูดนะ!”“หม่าม๊าจะ รักษาคำพูดแน่นอนมา เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากัน”“ได้! เกี่ยวก้อยสัญญา เกี่ยวก้อยสัญญา!”“เกี่ยวก้อยสัญญา 100 ปี ไม่เปลี่ยน”“อืม หม่าม๊าตกลงแล้วนะ! ห้ามโกหกชาชานะ ไม่อย่างนั้น ชาชาจะเกลียดหม่าม๊า”“อืมสัญญา หม่าม๊าจะไม่จากหนูไป”“หม่าม๊าดีที่สุดชาชาชอบหม่าม๊าที่สุด”แต่โรคร้ายยังคงคร่าชีวิตเธอไป ตั้งแต่แม่ของเธอตาย ชาชาก็ปิดตัวเองจากโลกภายนอก กลายเป็นคนดื้อรั้น หัวแข็ง ไม่ชอบมีเพื่อนเหลียวตงไคเหมือนจะอยู่ในห้วงคำนึง แล้วไม่ได้สังเกตว่าหยูลู่ได้มายืนข้างเขาแล้ว“ผู้อำนวยการเหลียว คน ๆ นี้ ทรงพลังจริง ๆ ” น˺าเสียงอ่อนหวานของหยูลู่ เหมือนกับมือนุ่ม ๆ ที่ลากเหลียวตงไคออกมาจากห้วงความทรงจำ“ฉันไม่สนคนอื่นหรอก” เหลียวตงไคพูดเสียงต˹า “สำหรับฉันขอแค่ให้เขาปกป้องชาชาได้ก็พอ ลู่ลู่ ในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ฉันอยากให้เธอดูแลทุกสิ่งในบ้านด้วย”พร้อมกันนั้น เหลียวตงไคก็หันหลังแล้วเดินออกจากห
