ฉินเฉาขมวดคิ้วแล้ววางโทรศัพท์“เกิดอะไรขึ้น?” เจียงตงพูดขึ้นมาขณะขับรถ “โทษที ที่ฉันขับช้าเราจะถึงถนนตะวันออกในอีกสองชั่วโมง แต่นายไม่ต้องกังวล ถ้านายเหนื่อย นายนอนได้เลย ฉันจะปลุกนายเมื่อถึงที่เอง”“นายต้องรีบ คุณหนูรองของนายตกอยู่ในอันตราย”“อะไรนะ!” ตาของเจียงตงเบิกกว้าง เขาสั่นเพราะข่าวที่ได้รับทันใดนั้น เขาก็เหยียบคันเร่งพร้อมกับเสียงดังกึกก้อง เหมือนกับสาดเลือดไก่ รถก็เร่งความเร็วบนถนนมุ่งไปที่โรงเรียนกวางหยวนขณะเดียวกัน หลังจากที่วางสาย เฉินหยิงหยางก็ถอนหายใจเล็กน้อย“ชายคนนี้! เขาจำฉันได้แค่ตอนมีปัญหา หึ!” เขาจัดเครื่องแบบแล้วรีบก้าวไปดักหน้าซุนเสี่ยวเฟิง“ประธานซุน เค้ามีเรื่องจะบอก จะเป็นไรมั้ยถ้าเราจะหาที่คุยกัน?” ไม่คิดว่าซุนเสี่ยวที่ตอนนี้ตาเป็นสีเทา ปัดมือเฉินหยิงหยางไปด้านข้างแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “หลีกไป…”เมื่อเฉินหยิงหยางมองไปที่ตา มันทำให้ร่างแข็ง พวกมันเย็นชาอย่างน่าตกใจ เขาสั่นพลางคิดว่า ‘เกิดอะไรขึ้นกับซุนเสี่ยวเฟิง? ทำไมเขาถึงดูแปลกออกไป?’“สุดหล่อ อย่าใจร้ายนักเลย ช่วยฉันหน่อย โอเค๊?” เมื่อจำได้ว่างานสำคัญที่ฉินเฉาให้ไว้คือพยายามกันไม่ให้ซุนเสี่ยวเฟิงไปที่โรงยิม“หลีก!” ทันใดนั้นซุนเสี่ยวเฟิงก็ยื่นมือออกมาแล้วผลักเฉินหยิงหยางออกไป แรงที่กระแทกใส่ไหล่ของเฉินหยิงหยางเหมือนกับว่าเขาถูกวัวพุ่งเอาเขาเสียบ ทันใดนั้นเขาก็ลอยไปด้านข้างแล้วปะทะกับกำแพงตึกใกล้ ๆ“โอ้ ความเจ็บก
