ำลังจะฆ่าฉัน!” เฉินหยิงหยางค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้นแน่นอนว่าความรู้สึกนี้เป็นความเจ็บปวดที่หลังหักในตอนนี้เอง จางลี่ก็มาจากด้านข้าง เขาตะลึง เมื่อเห็นท่าทางลำบากของเฉินหยิงหยาง เขาหวาดกลัวแล้วถามอย่างเร่งรีบว่า “พี่เฉินเกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”“นักเรียนคนนั้นทำฉัน!” เฉินหยิงหยางยกมือขึ้นอย่างงดงาม แล้วชี้นิ้วไปที่ซุนเสี่ยวเฟิง แล้วพูดว่า “รีบกันเขาไว้! ฉินเฉาบอกว่าเขามีอะไรแปลก ๆ ”“เป็นคำพูดของพี่ฉินเหรอ? ได้!” เมื่อรู้ว่าคำสั่งนี้มาจากฉินเฉา จางลี่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขารีบพุ่งเข้าไปหาซุนเสี่ยวเฟิงที่แปลกประหลาดทันทีเขาเอาตัวเองพุ่งเข้าใส่ซุนเสี่ยวเฟิงแล้วกอดร่างไว้แน่น เฉินหยิงหยางก็เข้ามาแล้วใช้ความสามารถพิเศษเกาะขาของซุนเสี่ยวเฟิงไว้“ไอ้เวร! ทำไมพวกแกสองคน น่ารำคาญนัก” โจวเต๋อที่ยืนอยู่บนหลังคาใกล้ ๆ ผู้ที่กำลังหลับตาทันใดนั้นก็พูดอย่างเย็นชา “ราชาวิญญาณ กำจัดพวกมันสองคนซะ”“อ้ากกก!” ทันใดนั้นซุนเสี่ยวเฟิงก็ส่งเสียงออกมา เขาฟาดฝ่ามือใส่ยามทั้งสองคนทันใดนั้นพลังที่มองไม่เห็นก็พันรอบตัวจางลี่แล้วเฉินหยิงหยางแล้วเหวี่ยงพวกเขาทั้งคู่ออกไป“โอ๊ย นี่มันอะไรกันเนี่ย!” จางลี่ที่ยังหนุ่มแล้วแข็งแรง หลังจากที่กลิ้งกับพื้น เขารีบลุกขึ้นแล้วมองไปที่ซุนเสี่ยวเฟิงใบหน้าครึ่งหลังถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีฟ้า หมอกนี้เหมือนกับแสงของสีที่ปรากฏออกมาเมื่อศพปีนขึ้นมาจากหลุมเมื่อเห็นจางลี่พุ่งเข้ามาอีกครั้ง เขาทำแค่ส
