รถหลบพ้นสายตาของฉินเฉาได้ประกายอึมครึมพาดผ่านใจเขาแน่นอนว่าห้องขังไม่ใช่ที่คนธรรมดาจะเข้าไป แล้วถึงแม้ว่าหลิวชวนจะสามารถออกมาได้ เขาก็จะไม่สามารถกลับไปเป็นหนุ่มชาวสวนที่เรียบง่ายได้อย่างเมื่อก่อนอีกแล้วเขารู้สึกเกลียดตัวเอง เพราะว่าเขาไม่สามารถจัดการเรื่องราวให้สะอาดได้ หลิวชวนเลยถูกลากเข้ามาในนี้ ทำให้เขากลายเป็นอาชญากรทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ทำ“พวกเขามากไปแล้ว จับคนบริสุทธิ์ทั้งยังทำให้เขาอยู่ในสภาพนี้!”ซูจีโกรธอย่างมาก เธอเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าจากนั้นยืนขึ้นไปซับแผลให้หลิวชวน“อ๊ะ เจ้าหญิงของผม!” หลี่ชาวยืนขึ้นทันที “ทำไมคุณถึงทำเรื่องนี้ด้วยตัวเองล่ะให้ผมทำให้เถอะ”จากนั้นเขาก็เข้าไปซับแผลให้หลิวชวนแทนซูจี แต่มือออกแรงหนักมาก เขาซับที่แผลของหลิวชวนตรง ๆ ทำให้หลิวชวนต้องเงยหัวขึ้น“พี่ฉิน อาจารย์ซู ผมไม่ได้ฆ่าใครเลยนะ” อย่างไม่คาดคิดหลิวชวนเอาซองบุหรี่จงหัวออกมาจากอกเสื้อ คาบไว้ในปากจากนั้นค่อย ๆ จุดมันอย่างช้า ๆเมื่อเห็นสิ่งนี้ฉินเฉาทำได้แค่ส่ายหัว หลิวชวนกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว เขาไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี แต่เหมือนที่เขาเคยพูดไปเขามีแค่ความสามารถฆ่าคน แต่ไม่มีความสามารถช่วยคน“ฉันรู้นายไม่ใช่ฆาตกร” ฉินเฉาเป็นแค่มนุษย์คนเดียวที่รู้ความจริงเขาตบไหล่หลิวชวนแล้วพูดว่า “อย่าห่วงไปเลย ฉันไม่ปล่อยให้นายตายหรอก”อย่างแย่ที่สุดเขาก็แค่สารภาพว่าเขาเป็นคนทำ ฉินเฉาคิดแบบนี้เพราะว่าเขาอยู่คนเดียว
