วมรักกันด้วยซ˺า“จริง ๆ ถ้าฉันโกหก ขอให้ฉันเป็นหมันเลยเอ้า” หลังจากฉินเฉาสาบานที่ผู้ชายส่วนใหญ่ล้วนหวาดกลัว ซูจีชะงักเธอต้องเชื่ออย่างช่วยไม่ได้พร้อมกับหยุดทำร้ายฉินเฉา “ฉันบอกแล้ว มันไม่เห็นของดีอะไรแม้แต่น้อย” แต่ในใจของฉินเฉากลับคิดอีกอย่าง“ว่าแต่…คุณจะให้ผมลุกขึ้นได้หรือยัง” ฉินเฉาชี้ไปที่ซูจีที่ยังคงคร่อมเขาอยู่ แม้ความรู้สึกนุ่ม ๆ นี้จะรู้สึกดีมาก ๆ ก็เถอะหน้าของซูจีแดงราวกับลูกตำลึง เธอลุกออกจากร่างฉินเฉากระโดดขึ้นไปบนโซฟาที่อยู่ใกล้ ๆ “ในเมื่อนายกล้าสาบาน งั้นครั้งนี้ฉันจะเชื่อนายก็ได้”เมื่อฉินเฉาจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นบ้างผู้หญิงคนนี้ก็ใจเย็นลง “ก็ใช่น่ะสิ!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ล้มลงพื้นด้วยความกลัว เมื่อเห็นสิ่งนี้ ซูจีก็ปิดปากหัวเราะแล้วพูดว่า “นายเป็นอะไร? ฉันไม่ใช่ปีศาจสักหน่อย ทำไมต้องทำท่ากลัวฉันขนาดนั้นด้วย?”“ถ้าคุณเป็นปีศาจจริง ๆ ผมคงไม่กลัว” ฉินเฉานึกถึงโรซี่ เขาลุกขึ้นแล้วพูดว่า “คุณเป็นหัวหน้าของฉัน”จากนั้นเขาก็เห็นซูจีมีสีหน้าแปลก ๆ เมื่อคำว่าหัวหน้าหลุดออกมาจากปากของเขา“แหมม ผมหมายถึงคุณเป็นเจ้านายของผม”“เชอะ นายอย่าพูดอย่างนั้นกับฉัน” ซูจีกลอกตาของเธอ แล้วถามฉินเฉาอย่างร่าเริงว่า “ทำไมนายขี้ขลาดจัง ใช่คนเดียวกับที่จับผีเมื่อวานหรือเปล่า? เมื่อวานมันมีผีจริง ๆ ใช่มั้ย? ฉันรู้สึกงง ๆ แล้วก็สลบไปอย่าบอกนะว่านายแอบวางยาฉันใช่มั้ย?”“จะบ้าหรือไงห๊ะ!” ต่อหน้าสาวสวยฉินเฉายังพย
