ลางเสียงโหยหวนหวีดหวิวอันที่ผมโซ่นี้มีความยาวแค่ 2 เมตร แต่ปัจจุบันมีความยาวกว่า 10เมตรเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็นอย่างมาก ทั้งยังมีหนามเหล็กแหลมเพิ่มขึ้นด้วย หนามแหลมของโซ่เจาะทะลุกำแพงยึดไว้อย่างแน่นหนา เขาใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาก็สามารถขึ้นไปบนดาดฟ้าฉึกกกก!!!! หนามแหละเจาะทะลุเข้าไปในกำแพงยึดเกาะไว้อย่างแน่นหนา ฉินเฉากำโซ่ไว้แน่นร่างของเขาสั่นเล็กน้อย ขณะที่หยุดอยู่ชั้น3 ห้อยโตงเตงเพราะถูกกระแสลมพัด“ฮึ่ม!” แขนของฉินเฉากลายเป็นกรงเล็บสีดำของสัตว์ร้าย เขาจับโซ่แล้วเริ่มเดินไต่ขึ้นกำแพงไปที่ดาดฟ้า………………….“ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” บนดาดฟ้าซูจีไร้ความเมตตา ส้นสูงของเธอปกคลุมไปด้วยเลือด เฉินหยิงหยางใกล้ตายแต่เขายังคงกอดขาเธอไว้แน่นแผ่นหลังของมันอาบชุ่มไปด้วยเลือด หน้าของมันถูกเตะด้วยส้นสูงตาขวาของมันบวมปิดมีเลือดไหลออกมา“ฆะ…ฆาตกร…” เฉินหยิงหยางจวนเจียนใกล้หมดสติเต็มที มันใช้แรงเฮือกสุดท้ายกอดขาเหนียวรั้งซูจีไว้แน่น แม้มันจะบาดเจ็บสะบักสะบอมเพียงใดก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอกระโดดอย่างเด็ดขาด ทว่าการที่มันสามารถยื้อยุดมาจนปัจจุบัน ก็นับว่าเกินขีดจำกัดของคนธรรมดาทั่วไปแล้ว เทียบกับซูจีที่ถูกอวี๋เชี่ยนเข้าสิงความแข็งแกร่งของเธอเหมือนกับนักรบสปาร์ตันท้ายที่สุดเธอก็เตะจนเฉินหยิงหยางให้ปล่อยขาเธอจนได้“ฮ่า ๆ ๆ!” ซูจีหัวเราะเสียงดัง ขณะลากส้นสูงเปื้อนเลือด “ทีนี้ก็ไม่มีใครหยุดฉันได้แล้ว!”เธอยิ้มอย่างพึง
