ี้?”ฉินเฉาพูดอย่างนุ่มนวลกับผีสาวที่ถูกโซ่ตรึงรัดไว้ บางทีอาจเพราะหลิวชวนเป็นห่วงเกี่ยวกับเรื่องของเธออย่างมาก“เอาจริงดิ!?” โรซี่บุ้ยที่อยู่ด้านข้างเบ้ปากแล้วพูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “ไม่เห็นนายสุภาพกับฉันแบบนี้บ้างเลย”ฉินเฉาไม่สนใจปีศาจสาวที่สงสารตัวเอง เขาชี้มือไปที่เฉินหยิงหยางที่หมดสติแล้วพูดว่า “ชายคนนี้ไม่ได้เป็นศัตรู หรือ มีความขัดแย้งอะไรกันเธอทำร้ายเขาทำไม”จากนั้นเขาชี้ไปที่ซูจี “ผู้หญิงคนนี้กับฟางเหวิน พวกเขาก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเธอเป็นการส่วนตัวเลย แต่เธอก็ยังพยายามจะพรากชีวิตของพวกเขา อวี๋เชี่ยนตื่นเถอะนะ เดิมทีเธอไม่ใช่คนแบบนี้ เธออยากเป็นวิญญาณร้ายจริง ๆ เหรอไง? เธออยากให้ทุกครั้งที่หลิวชวนได้ยินชื่อเธอ เขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเหรอ?”ที่จริงแล้วตาของอวี๋เชี่ยนกลวงโบ๋ แต่เมื่อได้ยินคำว่า หลิวชวนทันใดนั้นแสงสลัว ๆ ก็ปรากฏในดวงตาของเธอ“หละ… หลิว…ชวน…” เหมือนอวี๋เชี่ยนจะได้สติกลับคืนมา เธอค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นลมยามกลางคืนที่โชยพัดมาได้พัดผมมันยุ่งเหยิง จนเปิดเผยไปเห็นใบหน้าอ่อนโยนของเธอ“เจ้าหมาน้อย…” ดวงตาที่พร่ามัวของอวี๋เชี่ยนมีน˺าตาไหลพรากออกมาอย่างไม่คาดคิด เจ้าหมาน้อยยังอยู่ดีรึเปล่า?”“เขาจะยังอยู่ดีได้ยังไง ในเมื่อเธอกลายเป็นแบบนี้!?” ฉินเฉากอดแขนพูดอย่างใจเย็นว่า “ตอนนี้เขาทั้งโศกเศร้าเสียใจ หัวใจสลายเพราะว่าเธอฆ่าตัวตาย แม้ว่าเธอจะตายอย่างม
