อวิ๋นตั่วไม่คิดเลยว่าโอกาสใช้โทรศัพท์จะมาถึงเร็วแบบนี้ เธอเพิ่งอัดรายการเสร็จ ระหว่างออกจากโรงอาหารของบริษัท เธอก็ถูกคนลักพาตัวเรื่องนี้ต้องโทษเธอเองที่รูสึกอึดอัดกับจื่อเยี่ยน บอกไม่ให้เขาอยู่ด้วยถ้าจื่อเยี่ยนอยู่ข้างๆ ศัตรูคงไม่สามารถลงมือได้ง่ายแบบนี้เธอถูกปิดตาแล้วพาขึ้นรถตู้ เธอไม่รู้เลยว่าคนที่ลักพาตัวเธอต้องการอะไร ถ้าเป็นเรื่องคดีฆาตกรรมผู้หญิงของเจี่ยงอิงหัว เธอก็แค่ตรวจสอบไม่ได้เข้าไปในส่วนสำคัญของคดี คดีที่โหดร้ายแบบนี้ ถ้ายังไม่มีข้อสรุป ทางตำรวจก็ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลภายในได้มากนักอยู่แล้ว หรือว่าจะเป็นแค่การลักพาตัวธรรมดา เพราะอยากจะขู่เอาเงินของอวี่เจ๋อ?เธอคิดไปตลอดทางแต่ก็คิดไม่ออก กระทั่งรถจอดและเธอถูกพาลงจากรถ เดินไปตามเส้นทางสูงบ้างตํ่าบ้าง เหมือนอยู่ในโกดัง เพราะรู้สึกถึงความโล่งกว้างจู่ๆ ที่ลำคอก็ถูกกดด้วยของที่แหลมและเย็นเสียงทุ้มตํ่าของชายคนหนึ่งดังขึ้น “อย่าขยับ ถ้าขยับ มีดนี่ปาดคอเธอตายแน่?”ที่ทำให้อวิ๋นตั่วกลัวนั้นไม่ใช่แค่มีด แต่ความมืดตรงหน้าก็ด้วย เพราะแบบนั้นเธอจึงนิ่งอย่างเชื่อฟัง“ฉันขอถามเธอ ตอนไปหาสือเหยียนที่สนามบิน สือเหยียนได้บอกอะไรหรือเอาอะไรให้เธอหรือเปล่า?”ในหัวของอวิ๋นตั่วเริ่มประมวลผล เพราะสือเหยียน พวกเขาสงสัยว่าสือเหยียนจะบอกอะไรเธอ แต่นอกจากบอกว่าสงสัยว่าคนที่ก่อคดีฆาตกรรมหญิงชู้ของเจี่ยงอิงหัวจะเป็นคนของอี้ซินกรุ๊ปแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอี
